pusu kurulası kuytu..

İnsan bazen, tam da çok sevdiğini söyleyecekken; gidiyor-muş.

2012-02-16T04:26:00.004+02:00

Ve insan.. Günlerdir kaçarken düşünmekten; bir sürü hayat gailesi, devlet badiresi canını yakmışken, bir de o gelmesin başıma diyor..

Sonra uyku tutmuyor, bir sürü saçma şey yapıyor yurtta tek başına.. Aklına yine gelmiyor hiç..

Sonra 4.15 oluyor saat, az daha dayansam güneş doğacak..

Ve bir adam.. Bir fotoğraf.. / ..sigarasını içiyor, dumanlar yüzünden kaçıyor; yüzü o kadar güzel ki, sadece o duruyor. Sakalları, saçları; beyazlara buyur etmiş çoktandır.. Eli, elleri; yüzüğü sonra, ilk gece durmadan anlattığı.

Bileziğim?! -takmıyorum ben onu artık.

Sahi, doğar mı güneş?!

Çok özlemişim, çok; cumadan (-dersten sonra işim var-) beri sustuklarım illaki ağlamak mı olmalıydı bu gece..

Yine;

..mağusa limanı çalıyor; ve ben sahiden, son defa çok seviyorum..

Bazı günler;

2012-02-06T13:06:00.002+02:00

..gitmek daha da zorlaşıyor.

/yeni hikayeler; hızla gelip hızla gidenler/ - bazı yalanlar güzel bazı gerçekler acı bazı rüyalarsa kısaymış. -hem gökten de üç elma düşmüş,,

Upuzun Sus.

2011-09-05T18:47:00.008+03:00

Şiirci'den yazıyorum sana.

Adını bile bilmiyorum oysa. Hem bilsem ne farkeder diyorum, susuyorum sonra.. Uzun bir sessizlik; ebedi bir sus, soluğu uzun.

Halbuki susmasam neler anlatacağım sana. Derin bir nefes alıp upuzun bir soluk verme süresinde özlemenin neye denk geldiğini diyeceğim evvela.

Tek bir şey bulamayacağım illaki, durduramayacağım içimin anlattığını. Halbuki bir nefeslik süre; amma aptalım.

Eğer susmasaydım şunu derdim: "Seviyorum seni, özledim A."

*3 şarkı, 1 aşk gizli burada.

(Şiirci, Süslü Saksı Sokak, Beyoğlu; 3eylül2011)

(Fotoğraflar:İcadiye Caddesi, Kuzguncuk; Temmuz2011 by Aslı.)

Zira mevsim sonbahar oldu; dost olmak için gecikmeden..

2011-08-30T01:00:00.003+03:00

- "Leyla Teras'a Yeni Rakı Âlâ ile gitsek alırlar mı bizi acaba?"

- "Almaları gerekir:)"

- "Almazlarsa dövsene (ben düşündüm şiddet kapsamına girmiyor:) ya da acilen bir teras bulmamız lazım.. Ama eriklerin yeşil kalmış olmasıyla ilgili birşey yapılamayabilir; zira mevsim sonbahar oldu!"

- (...)

- "İlk 'dostluk' rakı keyfimizin eksiksiz olması sonrakilerin gelmesine gebe olacak, ondan.."

- (...)

- "Diyeceğin yok yani, öyle mi? Vay arkadaş.."

Maksat dostluğumuz sürsün, namımız yürüsün diye. Hem dost olabilirsek koyun yoğurdu bile koyardık sofraya..

Khaghaghoutyoun, Aşıti, Pace, Paix, Paz, Haşıtiye, Eirene, Barış

2011-08-25T00:43:00.005+03:00

Bu kadar uzağımıza itmek neden?

Bu kadar umutsuzluğa gark olmak?

Ayağı toprağa değen çocuklar vardı, şimdi toprağın altındalar; bizse gökyüzü soluyoruz umarsızca..

Çay içerken ülkenin ahvaline dertleniyoruz, kitaplar okuyoruz da bir türlü sokağa dökemiyoruz sayfalarını..

Savaşın bitmediği bu topraklarda barış senaryoları sadece yenmek ve öldürmekle yapılabiliyor.

Ben utanıyorum, ya siz?!

Oysa;

Pavese şöyle diyor;

"Savaş birgün biterse kendimize şunu sormalıyız: Peki ya ölüleri ne yapacağız, neden öldüler?"

************************

KÜRKÇÜ VE ÖNDER'DEN ORTAK AÇIKLAMA

"Acil ve Onurlu Bir Barış Sorumluluğumuzdur"

Korku Kürt halkına nasıl ebediyen boyun eğdiremediyse, Türkleri de barışa ve Kürt halkının haklarına saygıya sevketmek için hiçbir işe yaramayacaktır. Korku ile kardeşlik arasında hiçbir illiyet bulunmayacağını Kürtler ve Türkler kadar kim bilebilir...

Ertuğrul KÜRKÇÜ-Sırrı Süreyya ÖNDER

İstanbul - BİA Haber Merkezi

24 Ağustos 2011, Çarşamba

Emek Demokrasi ve Özgürlük Bloku İstanbul milletvekili Sırrı Süreyya Önder ve Mersin milletvekili Ertuğrul Kürkçü, savaşın yeniden alevlenmesiyle birlikte yaşanan gelişmelerle ilgili "kamuoyuna" ortak imzalı bir basın açıklaması yaptılar. Aynen yayınlıyoruz.

* * *

"Savaş başladığı zaman ilk önce hakikat ölür."

Burada öldürülen hakikat, öncelikle "Kürt" meselesidir; tarihseldir ve sadece doğuştan sahip olunması gerekirken gasp edilmiş olan hakların iadesiyle bile barışcıl bir çözüm zeminine oturması mümkündür.

Haysiyet ve kimlikleri zorbaca ellerinden alınmış, anadilinden gayri dillere mecbur edilmiş milyonlarca Kürt var. Bu zulme itiraz ve özgürlük taleplerinin bir isyana dönüşmesiyle ancak idrak ettiğimiz Kürt hakikati bugünkü savaşın da ilk kurbanı olmuştur. Barışçı bir çözüme kavuşması her an mümkün görünen "Kürt meselesi", hükümetin ilanına göre, artık "yok"tur...

Elimizle tutacakmışçasına yaklaştığını sandığımız bu "mümkün" bir serap mıydı?

Bizler ve bizim gibi düşünenler bir hayal mi görüyorduk?

Yoksa hakiki bir imkan ile aramıza şimdi bir perde mi geriliyor?

Evet. Türk ve Kürt halklarının kardeşleşmesi imkanı "Bölgesel Güç Olmak" hülyası ile perdeleniyor. Halklarımızın özgürlük umudu pazara çıkarılıyor. Pazarlanan, "en gözde ihraç malımız" gençlerimizin muharip bir güç olarak Ortadoğu'ya sürülmesi hevesidir.

İçmeye yetecek ayranımızın olmadığı zamanlarda, çaldırılan savaş davullarının bu ülkeye felaketten başka birşey getirmediğini tarihi bilenler, çok iyi bilirler. Hepsi de acı ve gözyaşı içeren yeni seferberlik türküleri dinlemek istemiyoruz.

Hakikat bu kadar görünür olunca üzerinin örtülmesi müşküldür.

Türk-Kürt hepsi kardeşlerimiz, arkadaşlarımız, kapı komşumuz, mesai arkadaşlarımız olan gençlerin bedenleri, işte bu müşkül hakikatin üzerine seriilen kanlı bir örtü gibi kullanılmaktadır.

Bu olgunun her dilde karşılığı şiddettir ve bizim vicdanımızla arasında epey bir mesafe vardır.

Buna hep karşı çıktık, çıkmaya da devam edeceğiz.

İnsanlık için, "en kötü barışın bile en iyi savaştan daha iyi olduğu" hakikati ortada dururken gönlünü ve kalemini savaşa yatıranlardan alacağımız hiçbir insanlık dersi yoktur.

Barışı korku getirmez...

Bugün Genelkurmay karargahından ortalığa saçılan itiraflar da gösteriyor ki, devlet ve asker tek yanlı ilan edilen ateşkes ve eylemsizlik süreçleriyle kendini hiç bağlı saymamaktadır.

Oyuncuları, yürütücüleri değişse de süregiden savaş siyaseti Türkiye'nin güç ve servet sahibi sınıflarının yüzyıllık ezberinden başka bir şey değildir. Bunda bizi şaşırtan bir durum yok. Osmanlı'da oyun bitmez. "Yeni-Osmanlılar" da öyle görülüyor ki, oyuna doymayacak...  Apaçık savaş tercihini yapmış olanlardan "barış"ın sorumluluğunu beklemek abes. "Barış"ın sorumluluğu özgürlük, demokrasi ve halkların hakları için mücadele edenlerin omuzlarındadır. Türkiye'nin son 30 yıllık tarihi asabiyetin, intikamcılığın, günü birlik öfke patlamalarının kudret sahiplerini barışa mecbur etmek bakımından hiçbir işe yaramadığının sayısız örnekleriyle dolu. Çatışmalarla geçip giden onlarca yıl içinde, bu topraklarda barış umudunun güçlendiği anlara da tanık olduk. Bu yalnızca Türkiye halklarının Kürt halkının acılarıyla kendi varlığı arasında bir ilişki, bir bağ kurabildiği, kardeşlerinin acısını içinde hissedebildiği dönemlerde oldu, korktukları anlarda değil...

İşte savaşın öldürdüğü diğer hakikat de budur.

Sivilleri hedefe koyan bir "özgürlük" anlayışı mümkün müdür?

İktidarın Ortadoğu'da "büyük oyuncu" sayılma heveslerinin bir fonksiyonu olan ve sivil-muharip ayrımı gözetmeksizin Kürtlere ölüm yağdıran sınır içi-sınır ötesi harekatın nasıl karşısındaysak, "Kürt halkının özgürlüğü" için savaştığını söyleyen TAK'ın sivilleri hedef alma anlayışını da aynen öyle dışımızda addediyoruz. Bu zihniyeti, Kürtlerin bir asırdır süregiden soylu özgürlük mücadelesinin tercümanı saymamız için hiçbir siyasi, ahlaki ve vicdani gerekçemiz olamaz.

Emek, Demokrasi ve Özgürlük Bloku listesinden TBMM'ye giren BDP Meclis Grubu üyesi sosyalist vekiller olarak Kürtlerin ulusal demokratik hak mücadelesinin öncelikli olarak siyasetle yürütüleceğine inanıyoruz.

Bu anlamda TAK'ın yönelimine sessiz kalmamız düşünülemez bile. Bu anlayışı toptan reddetmek insanlık sorumluluğunun vazgeçilmez gereğidir.

Bu yönelim sadece sivilleri ve turistleri değil, Türkiye'deki bütün hak ve özgürlükler mücadelesini hedef almış olacaktır.

Kürtler, haklı mücadelelerini berhava edecek bu türden yaklaşımlara karşı da gerekli önlemleri almakla yükümlüdür.

Demokratik çözüm mücadelesi her zeminde yükseltilerek sürdürülmelidir ancak daha acil olan şey "savaş hali"nin durdurulmasıdır.

Bir mücadelenin "nasıl" kazanıldığı, kazanılmış ya da kaybedilmiş olmasından daha önemlidir.

Ne yapmalı?

Eli kalem tutan, dili söz söyleyebilen herkesi, giderek büyük bir toplumsal felakete dönüşme eğilimi gösteren savaşa karşı sesini yükseltmeye çağırıyoruz.

Mevcut koşullarda bu ancak kesintiye uğrayan müzakerelerin yeniden başlatılmasıyla mümkündür.

Silahlar hemen susmalı, operasyonlar durmalı, müzakereler başlamalıdır.

Sürecin bu hale gelmesinde, müzakerelerin şeffaf olmamasının da payı büyüktür.

Ölen ve ölecek olan bu ülkenin çocuklarıysa, olan ve olacak olanı bilmek de en doğal haklarıdır. Olanı biteni ortalığa saçılan kaset kayıtlarından değil, hesap verebilir sorumlulularından işitmek istiyoruz.

Mesele Kürtle Türkü hasım yapmakla hısım yapmak arasındaki hayati çizgidedir.

Bizler, kurulan bütün tuzak ve ötelemelere rağmen, halktan aldığımız yetkiyle, meclis dahil her zeminde yalnızca bu sesi, yani barışın, özgürlüğün ve ortaklaşmanın sesini yükselteceğiz.

Sivil siyaset alanlarının açılması ve gasplardan, tehditlerden uzak tutulması barış ve demokrasiyi talep eden herkesin temel talebi olmalıdır.

Barış tavrının en az savaşmak kadar ağır bedelleri olacağının bilincindeyiz.

Bir tek haneye bile, bir daha evlat acısı ateşi düşmemesi için, bedeli her ne ise başımız gözümüz üzeredir. (EK-SSÖ/NV)

Kez gı sirem.

2011-08-20T04:01:00.002+03:00

*Bir aşktan ne kalır insana. Bir aşk ne anlatır insana. Bitmek nedir, bitirmek. Peki ya gitmek!

- Burası Vakıflı Köyü. İnsanlar Ermenice konuşuyor. Ne dediklerini bilmiyorum, ama anlıyorum. Bir ezgi gibi kulağımdan yüreğime dokunuyor, değiyor.

*Siz kendinizi güvende hissettiniz mi? Peki barış?

-Ben burada çok huzurluyum. Onca zamandır hasret olduğum huzuru şimdi yakınımda duyuyorum.

*Ah Sirelis. Burada çocuklar toprağa basıyor, burada çocuklar 2 dilli hayatı yadırgamıyor.

-Bense bilmediğim tüm dilleri ayakları toprağa değen çocuğun gözlerine emanet ettim.

*Sirelis. Burada yaşlı amcaların elleri çocukların yüzlerine değiyor, ezgiler herkesi öpüyor.

*Çiçek dürbünü. Hatırlıyorum. Onun tüm renkleri bilmediğim ama anladığım bir dile denk düşüyor şimdi.

*Evlilik nedir Sirelis. Çok aşık olmak gibi birşey mi?!

12 Ağustos 2011 @Vakıflı Köyü Kahvesi

Fotoğraf: 12ağustos2011/Vakıflı Köyü-Panos Çapar, fülüdü ve Furkan. by Aslı Kırbaş

Hem Kardeşiz Hem Kadın!

2011-08-02T21:19:00.002+03:00

Nefes almanın, kadın olmanın zul geldigi gün de olurmuş..

Beyler dışarı! Baba olanınız da, abi olanınız da, dayı, arkadaş, sevgili olanınız da hep en uzağa düşmeyi seçti. Bugün gitme, aldatma sırası bizim.

"Bizim bu gözlerimiz bazen, bakınız hiç ağlamadan, tam orta yerinden çatlar. Sır gibi, yol yol açılır içi. Çoğu kez de aptalca bir cümle, dangalak bir harekettir nedeni. İçine bütün denizler üşüştüğünde, kimse görmesin diye güçsüz düştüğünü, yutkunup bir okyanus yutmayı bile beceren bu gözler, bir kere orta yerinden çatladı mı, artık kendi kendini tamir etmeyi beceremezler beyler. Bizim bu gözlerimiz bazen sessizce gidiverirler. Özlenip özlenmeyeceklerini bile hesap etmeye gönül eğmezler. Bizim bu gözler nereye baksalar, sır gibi çatladığı için retinaları aptalca bir cümleyle, nereye baksalar artık baktıkça uçuruma dönüşen bir çatlak görürler." (Ece Temelkuran)

-Sizse o uçuruma bırakın atlayacak, düşecek kadar bile yürekli değilsiniz beyler!

Kadın kadına / Kardeş kardeşe..

Bir gün öyle bir hafifler ki can, kanatlanır uçarız xwişk..

Ben kendimi gülün dibinde buldum

Kuru kuru sevda imiş sarardım soldum

Sevda bir düş imiş kendime yordum

Ay karanlık gece vurdular beni

Yarin çevresine sardılar beni

Değirmen deresi bölük kadınım bölüktür

İçerde ciğerim delik kadınım deliktir

Dünya dedikleri bir gölgeliktir

Sahur 1

2011-08-02T20:24:00.000+03:00

Tuttum ben ilk gün oruç, sahura kalkmadan.

Sahur 0

2011-08-01T00:11:00.001+03:00

1 yılda değişen nedir bilmiyorum lakin saatler kalmasına rağmen henüz oruç tutup tutmayacağıma karar vermemiş olmak içimi darlıyor.

Geçen yıl heyecanla uyanmış, hatta enerjim tükenene kadar da yazmıştım sahurları.

Tüm akşamdır ananeme yalvarıyorum tutmasın diye, artık o da geçen yılki gibi değil..

Neden sıcaksın hava, neden bu yaşlanma anane, neden bu içi boşalmışlık be Aslı?

Halbuki Sahur Yazıları vardı..

Kısmet. Bakalım.

2011-07-24T12:53:00.005+03:00

tel tel anane örgüsü,,

... //yılların örgüsü..

24temmuz2011

"ahlat ahların ağacıydı,

yaşlanmaya başlayanların,

itiraf edilememiş aşkların,

evde kalmış kızların." dm

Ermenice Öğreniyorum Part (nihayet) II

2011-07-11T22:18:00.007+03:00

Sonunda daha büyük bir adımla Ermenice öğrenme yolundayım :)
Bin yaşa, bin teşekkür Nora!

Böyle başladı; böyle durakladı..

Heyecanlı; pek güzel olacak..

... գիշեր բարի / Kisher pari :)

Gaz Lambası

2011-07-11T00:02:00.000+03:00

maraş'tan.. // geçmiş zaman.

O gün,,

2011-07-03T23:41:00.000+03:00

Ben o günü hatırlıyorum, tam da bu anda telefonuma gelen mesajı da..

Anmak, anmaya anı katmak..

BU AN!

19 Ocak 2011

*Çaybahçesine gidiyorum.

Ananem/Oğul/Torun

2011-07-02T21:48:00.012+03:00

Ananemin 6 yıldır vapura binmediğini ve 6 yıl önce de yine benimle bindiğini öğrendim bugün.

Gezmelere gitmeyi çok sevmesine rağmen ağrıları ve nefesinin arada yetmemesi yüzünden zor bela ikna ediyorum dışarı çıkmaya. Sanırım 6 yıldır bu zor bela girişimini pek yapmıyorum.

Vapur mevzusu üzerine hiç geciktirmeden Eminönü'ne adım attığımız an Kadıköy vapuruna bindik, Kadıköy'de çayımızı içtik; Haydarpaşa'yı arkamıza alıp fotoğraf çektik. Eminönü'ne geri dönmek için yeniden vapura bindiğimizde vapur fotoğraflarımızı eksik etmedik.

Sonrası, nefesimiz yettiğince Mısır Çarşısı yürüyüşü ve büyük tutku balık-ekmek :)

Günün en kısa, en net hali bu; lakin ananeme denizi her arka plan yapışımda diyecek sözüm olmuyor. Yüzümü fotoğraf makinasının ardına gizliyorum sadece.

Gelecek yaz 20 yılı bulacak olan dayımın (yani ananemin biricik oğlunun) gidişinden sonra hepimizde eksik bir yan kalıverdi dayımdan yadigar. Annemde, teyzemlerde, büyükbabamda, onu hiç görmemiş kuzenlerimde..

Ama en konuşamadığım hep ananeminki oldu, en tarifleyemediğim, en dokunmaktan korktuğum;

Yıllarca çektiği bacaklarının ağrısı ve son dönem peyda olan nefesinin yetmeyiverişi dışında ananemin acıya dayanıklılığına hep şaşmışımdır. Mutfaktan gelip de televizyonun karşısına oturur, elleri kan; meğer elini kesmiş de hiç hissetmemiş. Bir bakıyoruz; kolunda, bacağında bir morluk; "Kim bilir nereye çarpmışım" der.

Duymuyor acıyı, hissetmiyor sanki. Ya da gerçekten 20 yıldır taşıdığı o acı, ananemin tüm hislerini, tüm sinirlerini oyun dışı bırakmış. Hayatta kalma nedeni 3 kızı, 4 torunu, hayat arkadaşı olmuş. Kendinden geçmiş olması, oğlunun göçmesine denk düşmüş..

Ağlamaz ananem, ne zamanki içinde oğul geçen bir şarkı duyar hiçbirimizin olmadığı bir odaya çekiliverir.

Biz bugün ananemle dayımı/oğlunu bizden alan denize kah sırtımızı yaslayıp sohbet ettik, kah yüzümü dönüp dilimiz lal dayımı konuştuk.

Çayımızı içtik..

Utanıp yüzümüzü gizledik..

Şen güldük :)

Denize sırtımızı yasladık..

Vapuru sevdik..

Yorulduk, nefesimizi dengeledik :)

Mutlu son: Balık - Ekmek :)

Çocuk düşler-imiz,,

2011-06-25T23:21:00.001+03:00

Sevdiğim,

Hadi gidelim, hayatın insanları yormadığı diyarlara yol alalım..

Belki hala olası çocuk düşlerimiz vardır..

O kadar 'Taşralı'yız ki!

2011-06-19T10:58:00.006+03:00

Emek borcum, gönül borcum vardı..

Taşrayı iliğimize kadar çektik, şimdi okuma zamanı..

Belki yol götürür bizi Mardin'e, yakınlarda,,

Aslı: Ova çoo..k güzel A... , o kadar taşralıyız ki! Istanbul'da şehirli olmaktan korkuyorum.. Gel!

A... : Değiliz zaten. Merak etme ve o ruhu taşıyacağız bu köhne şehirlerin insanına, taşına, toprağına ;)

Aslı: Biz çoo..k insan, çoo..k kadınız bu gece.. Gelse idin, kısmet,, Cibali'de mümkün olduğunca taşralı,..

(...)

Aslı: E A... can, biz bu gece pek hoş olduk, pek güzel, pek kardeş olduk, senin için de tütünümüzü sardık soğuktan çatlayan taşralı ellerimizle, ovaya doğru tüttürdük barış türkülerimizle.. Gelmeni diledim..

16 Ocak 2011 00:51 | Mardin / ben o gece aşık oldum; o an kilometrelerce uzağımda olan, 3 gün sonra bir taşra meyhanesinde rakıya ortak olduğum adama..

Sonrası iyilik, güzellik..

Baba;

2011-06-19T02:36:00.001+03:00

..konusunu hiç açmayalım.

Olmayan şeyin gıyabında nefes tüketmeyelim..

***

Saatler sonra Sırrı Abimi göreceğim, şükür.

Petag

2011-06-18T00:15:00.002+03:00

Petag albümü için ne kadar geç kalmışım, Mikail Aslan'a gıpta ettim.

İçim serinledi dinledikçe..

O kadar gergin bir gün geçirdim ki, hiç sebepsiz ama. Uçan kuşa hesap sorup kızıyordum bir ara:)

Çıktım evden, yürüdüm epey.. d90'ı ilk kez dışarı çıkardım da çantasından çıkarmadım :)

Galata'ya gittim, epey oturdum. Bayaaaa.. Ruhum dinlendi, geleni gideni izledim, birikmiş yazıları yazdım; belki gelir diye bekledim, belki..

Çıkışta mephistoya girdim, Agos aldım; logosuna baktım alıcı gözle, 'yakışır heralde' diye mırıldandım.. Tam çıkarken kulağıma bir ezgi çalındı, sanki.... evet evet. Sanki Ermenice'ydi..

Sordum, "nedir çalan?" diye. "Petag" dedi güzelce bir çalışan. "Ah" dedim, çocuk kalakaldı. "Ermenice" dedi, "ya" dedim, "öyle.." Yine mırıldanarak, 'artık tanıyorum' dedim..

Aldım hemence. Şimdi her kelimesini içiyorum tek tek..

http://fizy.com/s/1ku4v7

Hepsini dinleyesiniz, lakin bu beni bir başka yaptı.. Ah Ahçik,, kardeşlerim..

Orada Hayat Var!

2011-06-14T11:53:00.009+03:00

Tüm yıl hemhal olduk orayla; insanıyla, taşıyla toprağıyla, çayıyla şekeriyle..

Bir itiraz dili olarak fotoğraf..

‘Orada Hayat Var’
TMMOB Mimarlar Odası Ankara Şubesi, Dikmen Barınma Bürosu ve Ankara Fotoğraf Sanatçıları Derneği (AFSAD) tarafından hazırlanan ve Dikmen Vadisi halkının kentsel dönüşüme karşı verdiği mücadeleyi yansıtan “Orada Hayat Var” isimli fotoğraf sergisi Sakarya Caddesi’nde açıldı.
Serginin açılışına Dikmen halkının yanı sıra fotoğraf sanatçıları katıldı. Açılışta konuşan AFSAD Eğitmeni Mehmet Özer, Dikmen Vadisi halkının yoktan var ettikleri evlerinin başlarına yıkılmak istenmesine karşı mücadele verdiklerini belirterek, hazırladıkları projenin 8 ay sürdüğünü, kendilerinin projelerinin sona erdiğini ancak vadi halkının mücadelesinin devam ettiğini kaydetti. Özer’in konuşmasının ardından Dikmen Barınma Hakkı Bürosu adına konuşan Tarık Çalışkan ise 6 yıldır kentsel dönüşüme karşı mücadele ettiklerini, mücadelelerinin yılmadan devam edeceğini kaydetti.
Çalışmaya fotoğrafları ile katılan Nail Yollu ise, projenin başladığı ilk günden bittiği güne kadar vadi halkının yanında olduklarının onların düğünlerine, acı günlerine ve komün yaşamlarına dahil olduklarını belirterek, “Fotoğraflarımız ile onların yaşamlarını yansıtmaya çalıştık. Fotoğraflarımız ile devletin insanların barınma hakkını nasıl yok etmeye çalıştığını gözler önüne sermeye çalıştık” dedi. Halkın merakla yoğun ilgi gösterdiği sergi yarın saat 18.00’e kadar Sakarya Caddesi’nde açık olacak. (ANKARA) / evrensel.net / 13 Haziran 2011

Kentsel Dönüşüm Projesi ile birlikte evlerinin yıkılmasına karşı 6 yıldır direnen Dikmen Vadisi halkının mücadelesi ve yaşamları fotoğraf kareleriyle ölümsüzleşti

Ankara Fotoğraf Sanatçıları Derneği (AFSAD) Toplumcu Gerçekçi Belgesel Fotoğraf Atölyesi, Mimarlar Odası ve Dikmen Vadisi Barınma Hakkı Bürosu, Vadi halkının altı yıldan bu yana verdiği mücadeleyi yaşamları fotoğraflarla anlattığı çalışmasını sonlandırdı ve fotoğraflar Sakarya Meydanı’nda sergilendi. “Orada Hayat Var” sloganıyla hazırlanan belgesel fotoğraf çalışması, 8 ay süren kolektif bir çalışmanın ürünü olarak ortaya çıktı.

Sermayenin gözünü diktiği kent politikalarına karşı hayatı savunan ve kamusallığı yeniden yaratma iddiasında olan Vadi halkı, seçimlerden sonra bölgenin gündeminde olacak Kentsel Dönüşüm Projesi’ne karşı direnmeye devam edecek. AFSAD ve Mimarlar Odası tüm bu süreçlerde Vadi halkının yanında olmaya devam edeceklerini belirtiyorlar.

Sendika.Org /13 Haziran 2011 /

*****
*****

Ütopyalar Bir Islık Uzağımızda,,

Her coğrafyanın kendine has bir dili vardır, kendine has kokusu, kucaklama şekli, sevişi, sahiplenişi. Ve kendine has bir hikayesi vardır, onu o yapan, vareden. Yaşadığımız topraklarda da her diyar kendi dilini söyler hala gözlerine dünyevi gözlükleri takmamış olanlara.

Dikmen Vadisi de bu kendine has topraklardan biri, kendine özgü üslubuyla direniş inancı, kenetlenme örneği ve yılmamanın hikayesi..

Bilinmeyen dillerin sessiz sanılan lakin haykıran ıslığında konuşur Dikmen Vadisi. Bilmediğinizi sandığınız bir dilde gidip kendinizi güvenin kucağında bulursunuz.

Toplumsal hafızayı imha etmeyi isteyen iktidar karşısında, bu toprakların tüm acılarını, tüm faili meçhul fakat malum cinayetlerini, tüm seslerini söyler size. Toplumsal hafızamızın yeni acılarının unutulmasına izin vermeyen sesleri.

Bu ülkede yaşamak, yıllarca politikleştirilmiştir. İnsan naifliğinden her daim alaşağı edilip insanı sonlara dahi koymayan bir algıyla hareket edilmiştir. Bugün bastığımız taş, kokladığımız hava da satılır oldu ki bir gece dozerlerle ellerimizden alınan evlerimizi unutalım diye.

Fakat Dikmen Vadisi her daim toplumsal hafızasını diri tutarak devam etti yoluna ve bizim hafızalarımızı da tazeleyerek.

Vadi kucaklar sizi; kah hoş geldin heyecanıyla, kah çocukların heyecanlı bekleyişiyle, kah 4 duvarı çok görülmüş sıcacık evleriyle..

Ve ütopyalar hala güzeldir, siz bilmeden bir yerlerde yaşanıyordur. Orada yaşam var, insanlar orada.. Ve hala, tüm muktedir güçlere karşı direnmeye devam ediyor. Onların bu onurla mücadelesi karşısında saygıyla eğiliyorum..

Aslı Kırbaş

Gançum em ari ari,,

2011-06-09T00:13:00.003+03:00

İnsan bazen ağlıyor,
Özlüyor, çok özlüyor.

Özledim deyip ağlıyor,
Gel deyip ağlıyor.

Neden demeyi bıraktığı günden beri susuyor, sus pus.

Bu gece battaniyeni dikmeye başladım; elimde, ellerimle.. Bir dahaki ocağa daha sıcak olsun diye.

Ayrı gayrı olmak da dahil ya sevdaya diyorum, sırf sevme diyorum ne güzel, sonra canım çok acıyor. Nasıl bir ikircik diyorum, can tükendi diyorum..

Sirelis,
gançum em ari ari..

*böyle, sekizgen hani, renkli rengarenk.. Heh ondan çiçek dürbünü, kaleydoskop..

Büyükbabam da "Olur" dedi!

2011-06-02T21:17:00.000+03:00

Bu yazıyı birkaç saat önce okumuştum;

İzlediğimiz dizide adam takside ön koltuğa oturdu;

Annem: "Hiç anlamam erkekler neden ön koltuğa oturur ki" dedi.

Ben de yazıdakini anlattım.

Büyükbabam: "Doğru" dedi. Hak verdi!

Bu şimdi oldu!

Of!

Bazıları güzel oluyor,,

2011-06-02T21:12:00.005+03:00

Asmalımescit'ten geçtim bugün;

Çok güzel kadınlar çok güzel erkeklerle oturuyordu.

Çok güzel bazı erkeklerse tek başına rakı içiyordu.

Bazı çok güzel kadınlar oturdukları masadan sıkılmış, masada oturmayanları izliyordu, gayri ihtiyari..

Bazı çok güzel erkekler karşılarındaki bazı çok güzel kadınlara yalan söylüyordu ve bunu sadece masada oturmayanlar görebiliyordu.

***

Simsiyah saçlarına hafif beyazlar düşmüş çok güzel bir kadın, uzun boylu olduğu belli çok güzel bir erkeğe heyecanla birşey anlatıyordu. Çok güzel erkek hayranlıkla onu izliyordu ve masada çok güzel bir şarap şişesi onlara eşlik ediyordu. Kadının uzun ince parmakları, uzun ince güzel kollarıyla martı gibi boşlukta uçuyordu. (13mayıs2011)

Surp Gregos Kilisesi, Diyarbakır

2011-05-30T01:44:00.008+03:00

"İşinin üstüne adını koymak, sorumluluğunun bilincinde olmak demektir bir bakıma..."

Cengiz Bektaş

Surp Gregos Kilisesi,, Diyarbakır'da..

Ne yazıkki kaderine (!) terkedilmiş, uzunca zamandır kullanılamıyor hatta girilemiyordu. Lakin bir süredir restorasyonu sürüyor.

Epeyce fotoğraf çektim, lakin hikayenin tamamını anlatmam için eksik parçaları tamamlamak istiyorum önce..

Fotoğraflarda görülen pencerelere takılmış minik nişanlar Ermeni ustaların imzaları imiş. Çok şahane ve çok esaslı bir emek, incelik ve yaptığı işe saygı.. Lakin bu aralar mimari olarak tam anlamıyla nereye denk düştüğünü ve Ermeni ustaların ismini bulmaya çalışıyorum :)

Hrant İçin Adalet İçin!

2011-05-29T16:59:00.000+03:00

Ritmik Kızceğiz.

2011-05-29T16:56:00.002+03:00

Günlerdir sokak sokak gönül eğliyorum, her sokakta başka bir hikayeye ortak oluyorum.

Bugün de garip bir şekilde yolum Tarlabaşı'na düştü, kısacık geçtim sadece.. Herşeyden bir tane olan bir yer tezgahından 50 yıllık abaküsümün yanına donuk ama derin bakışlı, salladıkça şıkşıkı sesi çıkaran bir kızceğiz kattım :)

Şıkşıkı şıkşıkı.. O da tezgahta tekti..

Çok Geç Yalanı

2011-05-24T09:56:00.000+03:00

Kendince haklı olan bir insanım ben.

Hayat yorar,

Zul gelen şeyse;...

Gar, Kadın, Yol.

2011-05-22T13:59:00.006+03:00

Bir kadın gördüm dün gece; bilinmedik bir garın bilinmedik bir bekleme salonunda, gecenin bir yarısında ağlıyordu. Sevdiğini kusuyor, kustukça ağlıyor, ağladıkça susuyordu. Sustukça seviyordu.

“İm yarin boyin mernem”

Bu Bir Kendine Umut Yazısıdır!

2011-05-19T22:49:00.005+03:00

Bu gece vasiyetimi yazmaya karar verdim okuduğum bir yazıdan sonra, onun yazısını.. Taşra, bazı insanlara samimiyetini hatırlatıyor; eminim..

Bırakacağım çok şey yok lakin anlatacağım epeyce şey var.. Birkaç da isteğim; gömülmek istediğim yer-ziyarete gideceklere müjde; Mardin'de Enhel köyü ihtimaller arasında-, kitaplarım, kule ile hesabım, sevdiğim adam için 5aydır içimde biriktirdiklerim, anneme tesellim, kardeşlerime mektup, Sırrı Abiye baba boşluğuna umut olduğu için teşekkür,,,

O kadar yorgunum ki, o kadar bitkin ve bitap..

Onca yıllık öğrencilik hayatımda ilk kez bir final dönemi beni bu kadar darmadağın etti, hem de sadece tek sınavım olmasına rağmen.. Her gece birşeyler çizmek, her gece bir paper yazmak; yazmadığım zamanlarda da bilgisayarı kaplumbağanın ev gibi sırtımda taşımak..

Bunca fiziksel yorgunluğa ve strese biraz olsun ruhum dinginliği ile yardım etsin istiyorum; lakin ona da mahal yok.. Öyle kırgın öyle güçsüz ki.. 2yıl bir aşka ağladığımı sandıktan sonra 5 aydır yaşadığım şeyin aslında asıl gerçek şey ve aşk olduğunu görmek.. Buna hem sevinmek hem de özlemekten içimin boşaldığını hissetmek.. Ocak geri gelsin diyorum bazen, yokuşu yine birlikte yürüyelim diyorum; sonra işte ne bileyim zahterle kahvaltı edelim diyorum, parmakların dans etsin ben güleyim diyorum ama hepsi bir yana; sırf 'sen'sin diye, ruhum hem heyecanla yerinde duramayıp hem dingin hissediyor diye.. Öyle işte.. Çok özlüyorum.. Hala anneme inanıyorum; "çok isteyince olur kızım",,

Dua edemiyorum; Allah yanlış anlar, samimiyetsiz bulur diye. İşin düştü de dilin duaya vardı der diye..

Bir heyecanım var; beni mutlu eden.. Sırrı Abi, Sırrı Süreyya Önder. 12 Haziran akşamı bizim yüzümüzü umutla güldürecek adam.. Babamda görmediği herşeyi onda görüp de zaafıma hayıflanmadığım adam.. Pazartesi ve salı onun peşine heryere gidip haberini yazacak olmanın, vizörden bakıp nağmesine kurban olacak olmanın çocuk sevinci.. Özgürlük için, barış için, hepimiz için demenin en güvenli yanı!

Ama, yorgunum. Çok.

Düşmedi dilimden günlerdir, haftalardır;

"ah dedim sonra,

ah!

iç ses, diye söylendim...

gel!

ahlar ağacından sen de biraz meyve topla...

..." (D.Madak)

Son gece ank.da, (zaten hep Istanbul'dayım, orası bir yana da:) sınavım da, dersim de bitiyor. Artık son sınıfım demenin, her cuma otobüse binmek zorunda olmamanın ve her sabahı Kuleme adamanın hasreti, vuslatı..

Az daha sabır. Her şeye rağmen ütopyalar güzel ve var.

Dans Eden Parmaklar

2011-05-16T13:45:00.006+03:00

"Bir acıya denk gelirmiş kadının hızması.. O acıyı hep akılda tutarmış kadının o hızması..

Ara vay vay dinliyorum; hem de ilk dinlediğim günü anarak yılın ilk günüydü, kendime kendimle 'Herşey yeni olacak' diye dalga geçtiğim gündü. Anlamadığım bir tıkla çıkmıştı karşıma, aynı onunda ummadığım bir tıkta karşıma çıktığı gibi..

Bugün 100küsür gün geçtikten sonra üzerinden şimdi acısını da, aşkını da unutmayayım diye nişanını koluma vurdurduğum sevdiğimden geçiyorum. Kabullenmek yaramıyor insana; bir defasında babanızı reddedip bunu kabullenirsiniz bir defasında artık evinin olmadığını kabullenirsin, dostlarının dost olmadığını kabullenirsin; gün gelir sevdiğin adamı artık hiç yanında göremeyeceğini..

Onun nişanı acımın yarısı, diğer yarısı son defa sevmenin izi.. Hala acıyor; tatlı tatlı kaşınıyor, iyileşeceğinde kaşınırmış böyle güzel güzel.. Ama içime güzel gelmiyor artık..

Bir gün mailime düştüğünde 2 kuruşluk mutluluktan yerimde duramadığım şarkı şimdi ne güldürüyor ne heyecanlandırıyor. Kuruşların borcunu ödediğim gün ellerim titremişti çok,bir de Salkım Meyhane'den çıkıp da yanyana yürürken, sonra kahvaltıyı birlikte hazırlarken..

Sadece tükenmesin istedim, senin gelmenden önce tüketmenin ağırlığından korktum; tüm yalvarmam, senin de tüm ötekiler gibi olmamandı..

Bir insan yarışını aşk sanıp da evvelce maraşa sevdalanmıştım, çocukmuşum.

Sen olduğun gün, zahter koktuğun gün, parmaklarının dansını yüzümde gözümde hissettiğim gün ilk kez kadın hissettim ben kendimi.. Birini sevmenin ne demek olduğunu 24üm'de bir ocak ayının 19'unda öğrendim ben.. Aynı Ocak'ın 13'ünde ben Mardin'de elimdeki şarabın aksinde seni tanımaya çalışırken sen kilometrelerce uzaktayken,, taşralı oluverdik, teknolojik telefonlarımızın mesaj yazabilme kaabiliyeti sayesinde..

Ben kokumu ilk kez bu kadar sevdim, sen çok sevdin diye..

Ben ilk kez birine güvendim, sen de tüketmekten korktuğun için..

Ben ilk kez aşık oldum, sen olduğun için..

Ben ilk kez ensemi çok sevdim, sen öptün diye..

Ben ilk kez..

..güvendiğim için kendime kızmadan samimiyetsiz oluşuna hayretlerle baktım, şimdi kolumdaki seninkine eş nişanıma bakarken..

Allah bana bir daha sevmek yüzü göstermesin.

Bir yüzse o da şu anki öfkemin yanılgı olduğunu gösteren yüzün olsun.

Çok isteyince olmayan şeyler varmış.

Aralarda.Arada bir.

***

Bereket
	Birlikte kullanılmış "elibelinde" ve "koç boynuzu" motifleri bir erkek ve bir kadını belirtir. Bereket deseni, dişiyi gösteren iki adet "elibelinde" motifi ve erkeği gösteren iki adet "koç boynuzu" motifinden oluşur. Kompozisyonun ortasındaki göz motifi, aileyi kem gözlere karşı koruması için kullanılmıştır.

İstiklal Kitabevi

2011-05-15T16:18:00.002+03:00

..'nin son izi de silindi!

Artık tabelası da yok,,

Dövme ile 3.gün

2011-05-15T07:37:00.003+03:00

Dövdürmezden evvel de çok seviyordum,, lakin bu kadar çabuk alışıp bakmaya bu kadar doyamayacağımı düşünmemiştim hiç..

Hem bugün saydım; 116 gün olmuş .. Ve annem, "Çok isteyince olur" derdi; ben en çok anneme inandım..

..dövdürdüm,,

2011-05-12T21:01:00.000+03:00

..lakin; hikayesi gibi kendi de yüzyüze iken çıksın ortaya :)

Bazı zaaflar güzeldir..

2011-05-11T00:24:00.007+03:00

Neyi babamda görmediysem, o görmediklerimi gördüğüm kişileri sevdim. O yüzden zaafımı sorgulayanın alnını karışlarım! :)

Aynı sofrada bir muhabbete ortak olmasak da omzumun omzuma değdiği bir insana, herkesten daha güzel 'biz' diyebilen birine güvenmek özlediğim birşeymiş..

Sırrı Süreyya Önder'i mecliste görmek istiyoruz!

Esaslı adam vesselam!

Özgürlük ve Demokrasi için Bir TIK! Bir OY!

Şöhretin iktidarına ramak kala..!

Lakin her insanın bazı zaafları ve şaşkınlıkları vardır, söylemeye yetiştiremedikleri :) Ve inandıkları :)

Bir de çok isteyince gerçekten olan şeyler varmış :) Sakınmadığımız günlere..

10mayıs2011

Mezapotamya çağırır insanı.

2011-05-10T15:26:00.004+03:00

Mardin'i özledim,, doya doya Mezapotamya'ya ağlamayı, biliyorum o tanıyor sesimi..

Ve biliyorum ki; günahlarım arttığında, umudum tükendiğinde ben hep orayı özlüyorum ve her terketmem gerektiğinde bir sevdayı..

“…

sen güzel insansın

herkes biliyor bunu

yaramı alıp uzak şehirlere gidiyorsun

-saçlarımı düz bir denize ısmarlıyorum

utanma! ayıp değil ki bu

bak ben utanıyor muyum?

kanayana kadar dizlerim, misket oynarken

hem, unutma herkes birilerinin yarasını taşır uzaklara.”

(Birhan Keskin)

O yüzden gitmeli artık ovaya, taşra orada.. Sesleniyor. Gel yaralarından ağır özlemin dinecek diyor, onu burada sevdin senden kilometrelerce uzaktayken, şimdi gel onu burada bırak diyor.

Yaraları hep taşımak en uzaklara..

Çiçek dürbününden bakar gibi,,

2011-05-07T13:11:00.011+03:00

a...: çiçek dürbünü ne?

Aslı: hani var ya, renkli renkli arkadan ışık gelip onu çoğaltıyor 8 gen içindeki üçgenlerde çokluyor. ne biçim anlattım ya:S

a...: hahaha kleidoskop

Aslı: hah, evet

a...: bende koleksiyonu var hem de fotograf projesi yapmıştım bir dönem, evde raflarında duruyor

Aslı: Harika!

*********

O harika şeyleri raflarından alıp bakmak kadar basit-ti mutluluk..

*********

Çiçek Dürbünü Yapımı:

1. Gerekli Malzemeler:

* Demir testeresi

* Bant

* Kalem

* Makas

* Mukavva Boru

* İnce şeritler halinde kesilmiş 3 ayna

2. Mukavva boru aynaların boyuna göre kesilir.

3. Aynalar arkalarından, aralarında küçük boşluklar kalacak şekilde bantla birbirlerine eklenir.

4. Birbirine eklenen aynalar yansıtıcı tarafları içe gelecek şekilde ve bir üçgen oluşturacak biçimde birleştirilir.

5. Üçgen halinde birleştirilmiş aynalar.

6. Birleştirilen aynaların dışı mukavva boru içinde sabit kalmaları için gazetelerle kaplanır.

7. Gazeteyle kaplanmış aynalar, mukavva borunun içine yerleştirilir.

Geliştirici ipuçları:

* Çiçek dürbünleri çeşitli uzunlukta ve kalınlıkta üretilebilir. Boruların içine konulan ayna prizmalar üçgen olabileceği gibi beşgen, yedigen de olabilir.

* Borunun bir tarafı, aralarında boşluk bırakılmış bir çift camın arasına çeşitli renklerde jelatin kırpıntıları yerleştirilerek kapatılırsa daha zengin görüntüler elde edilir.

(Yapım ve fotoğraflar 'Çocuklarla Fotoğraf EL Kitabı'ndan (Özcan Yurdalan-Mehmet Kaçmaz; Fotoğraf Vizyon Yayınları) alınmıştır.

İzlemek için bir TIK!

Ağlama Hıdrellez!

2011-05-05T21:25:00.009+03:00

Hıdrellez bugün;

Umut,

Ateş,

Yeni,

Heyecan,

Barış,

"Hoşgeldin!"

..demek bugün.

Lakin ben hayata yenildim; geçen yıl 24 saatin 12 saatini yolda geçirerek kendimi Ahırkapı'ya atabilmişken bu yıl 20 saat aralıksız çizim yaparak şimdi de makete hazırlık yaparak geçiriyorum.

Gönlümden 'sen' geçiyor.. Sirelis diyorum; çok istememişim demek ki diyorum, ama eminim çok istediğimden diyorum, özlüyorum.. Usulca dua ediyorum;

"Gül dalı gerek, bir ufak kağıt; kilim deseni işleyip gömeceğim dibine.. Hıdrellezler barış olsun.."

..diyorum.

Nişanını gönlüme mimliyorum bedenimden sonra,,

Hıdrellez.. Hooop 1-2... atladım ateşten / atladım ateşe! Hoş-g.. Gelirsen bir gün.

Madem bu yıl hayat gailesine yenildik, geçen yılın fotoğraflarıyla avunup gelecek yıla saklayalım heyecanımızı..

Sakın Aslı

2011-05-05T09:25:00.001+03:00

"Sakın Aslı, gelme"nin 'Sakın Aslı Kırbaş'ıyım..

Annem bana küçükken şey demedi hiç: "Sakın kızım yapma, kırar dökersin/aman düşersin/..."

Lakin ben artık Sakın Aslı'yım..

Kadın Kadına

2011-05-03T02:12:00.002+03:00

Rakının mutlulukla yakından bir ilgisi olmalı :)

30 Nisan 2011 (1 Mayıs'ı karşılarken :)

Örmedim Örüldü.

2011-04-27T23:25:00.004+03:00

Saçlarım iki pelük örgüye yetecek kadar olmasalar da bugünlerde örüyorum 'yine' sakin sakin..

Leon'lar

2011-04-27T02:22:00.000+03:00

Keşfine zor varılan..

Gün be gün,,

2011-04-25T16:44:00.004+03:00

Yüzlerce yüzden biriydi rengarenk..

Anmadaydım. Onca insan içinde daracık yerden gördüm yüzünü, içim aydınlandı.. Olduğum yerde incecik A... diyebildim sadece, ben bile zor duydum; elimdeki karanfille yüzümü gizledim.

İçime sığmayan özlem yüzlerce kişi arasından seçmiş olmalı yüzünü, sanki çiçek dürbününden bakar gibi rengarenkti..

*****

Onun üzerine uzun konuştuk.

belki de,

ne bileyim be xuşka

bugün herşey çok anlamsızdı

....'in geçen sene zadig kutladığı meyhanenin önünden geçerken durdum hayal kurdum

meydan çok garipti

Kendini solcu zanneden bi grup sürekli provoke çabasındaydı

biz polis çemberinde yaptık anmayı,

ve bi grup kamera karşısında;

oturduk.

Sonra o kameraların arasından bi el uzandı,

sanki kendi elim gibi

A...

sonra kayboldu

anma bitti

kalktım

kuleye doğru yollandım

arkamda

dönüverdim arkamı

görmesin diye,

görürse görmezlikten gelir diye

2 adım attım

döndüm ve gitmişti

belli ki arkadan tanıyacak kadar hatırlıyor

sonra yazısı

sonra bugün ağlayanlar

artık garipsemediğim o dildeki isimler, aşinalar kulağıma

dövmeciye bıraktığım kapora 50 tl,

Acıyı hiç unutmayayım diye.

(...)

E....'ın Ermenistan konusunda cesaretlendirmesi ama 2 ay önce ....'e attığım maile hala gelmeyen cevap

"A... ben ermenistana gitmek istiyorum nasıl olacak?"

cevap yazmadı!

(...)

Xuşka;

içime sor bi de!

gelin bir an önce..

Lakin biz daha kalabalığız!

2011-04-25T00:14:00.001+03:00

Ve bir 'SOYKIRIM' yazısı.. (için TIK)

Ermenistan'a;

2011-04-24T21:25:00.000+03:00

..gidiyorum!

Tüm sesler, tüm renkler birleşin!

2011-04-21T23:19:00.001+03:00

Birleşmiş!

Barış yakınlarda yine de..

2011-04-21T00:42:00.003+03:00

Bu akşam onca kötü habere, çatışma fotoğraflarına rağmen tek iyi gelen şey bu fotoğrafı gördüğüm an gözlerimin heyecandan ve mutluluktan yanması ve gece boyunca aynı fotoğrafa Kardeş Türküler'in yepyeni şarkıları eşliğinde bakmaktı sanırım..

Barış uzakta; en azından bugün için..

2011-04-20T21:30:00.005+03:00

Yıl 2011,

Özgürlük, eşitlik, demokrasi ve 'BARIŞ'ın ise esamesi bile okunmuyor.

Bir parti 2.iktidar dönemini sonlandırıp 3. kez diktatör olmak için hazırlanıyor. Lakin seçim barajını namağlup sayıp gövde gösterisi yapıyor.

Bu devirde,

Bir millete (Kürt olmak gerekmiyor Sırrı Abenin dediği gibi; insan olmak ve bir parça vicdan sahibi olmak yeter) siyaset yapmaması ve dağlara çıkması zerkediliyor.

Bismil'de bir insanı devlet hunharca öldürüyor.

Ve;

Bu ülkede gözaltına alınan insanlar AKP binasına götürülüyor.

Diyarbakır'daki xwişkamin "Sokaklar savaş alanı" diye haykırıyor. Onun gırtlağını yakan gaz benim yüreğimi yakıyor.

Bu ülkede 'insan'lar hala BARIŞ'a inanıyor.

Keşke olmasa;

2011-04-18T14:54:00.002+03:00

Saat 12den sonra bütün içkiler şarap ya..

Lakin;

bütün insanlar da yalancıdır.

Affet C.Süreya.

(Fotoğraf: www.eskicambaz.com'dan alınmıştır.)

Yansak da Dokunacağız!

2011-04-16T20:47:00.003+03:00

Hala gitmedi iseniz sergi farklı yerlerde bir süre daha devam edecek,

Zira tanıklığımız daimi!

http://www.tanikolmakistiyoruz.org/

Beyazdan Gayrı Ne varsa Beyaza Karşı

2011-04-16T20:20:00.002+03:00

M.Uyurkulak

Istiklal Kitabevi 9 Nisan'da veda etti!

2011-04-16T19:48:00.001+03:00

Ve sermaye anılarımızı, sokak kültürünü yoketmekle meşgul.. İstiklal Kitabevi kapanıyor, yerine d&r açılacakmış.. Yakında Demirören AVM yüzünden kaç dükkan kapanacak?! İstiklal Caddesi'ni elbirliği ile bu hale getirenlere seyirci kaldık/kalıyoruz..

Hergün yokuşlar iner,,

2011-04-15T08:55:00.003+03:00

Bu hafta hergün evinin olduğu yokuştan yürürken kafamı kaldırıp bakmaya korktum pencerene doğru.

Özledim, çok özledim. Aynı şehirde, aynı sokakta nefes alırken özlemekten yoruldum.

Yarım Asır = 50 Yıl

2011-04-13T21:55:00.007+03:00

Evlilik yıldönümünüz kutlu olsun cancağızlarım! Nice 50 yıllara :)

14 Nisan 1961

Görmüştüm de;

2011-04-12T02:39:00.002+03:00

Aslında;

Demiştin de inanmamıştım.. Benim kapının zili bu demiştin de,, ben görünce inanmıştım.

Peynir getiren bakkalın çırağı kapıyı çalınca da inanmıştım.. Halbuki şaka yapmışsın, en az çiçek dürbünü kadar meraklısıymışsın.

Sonra sonra;

Aradan 3 ay geçtikten sonra; kapını görmeyeli tam 78gün geçtikten sonra;

Laterna çalan çocukların seslerini duydum.. Lakin hiçbiri sen değildi!

Karpuz çekirdeği gibi,,

2011-04-12T02:33:00.002+03:00

Toplamı 1 tutam bile olmayan saçlarıyla kendini rapunzel sanan ve bu duruma katılarak gülen kadının hikayesi,,

SeniSeni

2011-04-08T23:25:00.003+03:00

sıkıntıbulutlarıbeynimikemirirkenbenhissizleşiyorum! ağlıyorumhemsonraözlüyorumdaçokhemde! salkımmeyhanedesekrakınıiçerkensenidinlemeyisabahlarıyumurtayınasılyemekistediğimisormanıçiçekdürbünlerinibenlepaylaşmanısenbilgisayarbaşındaçalışırkensenikoltuktanizlemeyiveuyuyakalmayırüyamdabilesenigörmeyiakşamlarıalihocayauçarakdönmeyisabahlarıisemutluluklatersinedönmeyi.seniamaençoksenisenolduğuniçinolanseniÖZLEDİM. ÖZLÜYORUM.

*Unutmakistiyorumseniveçiçekdürbününü! yalanınagarkediyorumbeni.

Abukluk;

2011-03-30T16:38:00.004+03:00

..desem değil, kaderin benle oyunu desem ondan da emin değilim.

Lakin şu an, az önce yediğim pırasa yemeğinin midemde yumruk şeklinde oturuyor olduğunu hissediyorum.

Harika bir mobilya tarihi dersinde bugünün retrosu dünün gerçek parçalarına çığlıklar atarak baktıktan sonra tam 4 saat tiyatro sahnesi tasarlayınca bugünün daha fazla beyin aktivitesine maruz bırakılmamasını istemiştim ki, gidip kendime sketch defteri aldım (tasarım yapmak isteyen gaza gelmiş insan modeli), üzerine yağmura yakalandım. (Ha bir de harika bir bant kesme şeysine servet yatırdım, kendime kızdım ama durduramadım.) Odaya gelip sabah aldığım çikolatalarımı yedim afiyetle ancak doymayınca akşam yemeğini erkene çekeyim dedim.

Taa evden taşıdığım pırasa yemeğimi ısıtırken mutfakta bir çift sevgili sarmaş dolaştı, pırasa ister misiniz diyecektim bölmek istemedim.

Derken, hatun tarafı gitti. Çocuk usulca yanıma yaklaştı (elimde pırasayı ısıttığım tava var bu arada, üzerimde pijamalarım, ayağımda parmak arası terlikler), "Sana birşey danışsam" dedi. "Tağbi" dedim. En fazla pırasa ile ilgili birşey sorar demiştim, ama bana hatun ile ilişkilerini anlattı. Aslında onun ikinci erkek olduğunu, kızın tutkuyla bağlı olduğu o adamı hala unutmadığını; tercih edilmesi için ne yapması gerektiğini vs vs.

"Aq" dedim içimden, yemin ederim tutamadım dedim.

Ben bunu 2 yıl önce yaşadım desem, o çaresizlikle kafama çakar bir tane diye düşünmedim değil. Ama olmadı. Anlattım. Güneşin oğlunu, Maraş'ın ateşini, aşkı, sevgiyi bilmem neyi..

Birden kendimi tutkuyu tarif ederken buldum; yüzümde çikolata yerken elinde balon taşıyan çocuk mutluluğunda hem de..

"Siz kadınlar" dedi.

"Biz birşey yapmadık" dedim. "Suçlu olan babamız, annemiz ona hiç tutkuyla bağlı olmadı" dedim."Ama bugün olsa, Maraş'ın sahlep kokusu derdim; yani sen tercih edilen olurdun. Seviyorsan bekle ama peygamber sabrı sanırım" dedim.

Ağladı, küfretti, adımı sormadan teşekkür etti. Gitti.

Ben de hafif soğumuş pırasamı yedim hızla ve mutfağı terkettim.

Evet! Bu oldu, az önce mutfakta.

/Beynimi geri istiyorum ve hissizliğimi./

Bir anda herşeyden, aynı anda, tek nefeste; vazgeçmek gibi.

Gam dediğin gönlün ne yanına denk düşer..

2011-03-29T22:01:00.003+03:00

Gamlı prensesle sonunda denk gelmiş olmak, geç oldu diye üzülüyorum lakin her şeyin de bir vakti var bilirim..

Tesadüfler sonra buluşma vardı bugün..

"Ölmek istedim.Dirilttiniz." derken canı ne kadar acıyordur. Bilirim.

..Neden en olmadık anlarda geliyorsun aklıma ya da olur anlar hiç olmuyor mu? Şaraba bu denli hazırlıksız yakalanmak, ölsek ağlamazdık ya; ondan kelli..

28.03.2011 /

Kalbimizin Hayat Noktası

2011-03-29T21:08:00.003+03:00

Kaç zaman oldu saymaktan geçtim,

Son zamanlardakini toplasan bu yaşıma kadar olanları geçer kulaklıkla gezdiğim günler, saatler..

Fuad albümünden bahsediyorum;

..beraberinde ağlıyorum, gülüyorum, çizim yapıyorum, kitap okuyorum, dostlarıma gülümsüyorum, yürüyorum, fotoğraf çekiyorum.

Bir ezgiler toplamının hayatla örtüşmesi böyle birşey oluyor sanırım.

Dinleyelim, hep birlikte.. Dinledikçe çoğalsın ortaklığımız, yanyanalığımız!

Ermenice Öğreniyorum Part (hala) I

2011-03-29T20:53:00.003+03:00

Maalesef öyle oldu, Part I'i yazdığımdan bu yana pek ilerleme kaydedemesem de 'Ermenice Dil Kartı'nı daha çok okuyorum, epeyce Ermenice şarkı-türkü biriktiriyor&dinliyorum..

İlerleme kaydedememe nedenimse Ermenice derslerinin gününü hayat gailesine denk düşürememem. Zira şimdilik sonraki döneme kalmış gibi gözüküyor. Fakat Ermeni Kültür ve Dayanışma Derneği'nde Sözlü Tarih Atölyesi'ne gidiyorum, pek güzel ve verimli geçmekte..

Pari irigun :)

Keseyazdım..

2011-03-22T21:27:00.002+02:00

Tesadüfler tanrısıyla epeydir görüşmüyoruz; kepenklerle de barışamadım, zira sınavlar, hayat gailesi, hevessizlik, hissizleşme..

İstemezdim kepengi açmaya bir rüyanın vesile olmasını..

Her günki sabaha uyandım yine, her zamanki gibi telaşlı ve bir o kadar özlerken telaşsızlığı..

Dün Newroz'a 'Hoşgeldin' dedikten sonra; güne güneşle devam etmeyi bekliyordum sanırım ki kocaman kocaman yağan kara 'epeyce şaşırmayı' seçtim. -Belki de temize çekememiş olma korkusu şaşkınlık olarak zuhur etti.

Rutini bozmamak adına kahve, bilgisayar, müzik, telaşla okula hazır

lanma derken rüyam geldi aklıma. Hani olur ya, gün içinde hatırlarsınız geceden kalanları ya da gece yediğiniz naneleri gün gelir unutur da susarsınız tüm samimiyetsizliğinizle..

Ya da kabus..

Ya da zihnim bana oyunlar oynama derdinde yine bu aralar..

Hatırlıyorum; haftasonu otobüse yürüyordum, omzuma asılı defin zilleri oraya buraya vururken kısacık-saniyelik hatta- düşündüm. 'Acaba saçlarımı kesmeye ne zaman karar vereceğim, Issız Adam'daki kadın gibi istemediğim bir evlilik yapıp mutsuz bir şekilde hayatımı devam ettirirken mi?" Bu cümleyi sarfetmek kadar kısaydı düşünme an'ı, sonrasında çamura bata çıka koşturdum otobüse..

Ve bu geceki kabus. Elimde makas, saçlarımı kesiyordum. Kim olduğunu hatırlamadığım ama tanıdığım biri kesmemi söyledi, yerini gösterdi. Kestim, epeyce.. Sol yanı kısacık kaldı saçlarımın, ne bok yediğimi farkettiğimde bıraktım hemen makası; yandım. Diğer yanı da kesemedim. Bir yan uzun bir yan feda yürüdüm. Devamını hatırlamıyorum rüyanın, keşke uzadığını da görseydim; ne kadar iyi gelirdi.

Hem bu şimdi neye işaret, nedir bu ikircik? Halbuki o 'depo' bahçesinde, son defa el de sallamıştım, emin de olmuştum samimiyetsizliğine yine.. Temize çektim derken, artık senle ilgili yazmıyorum derken, bu ikircik.. ?

Tesadüfler tanrısı, bu aralar uğraman gerek; yoksa..

(Sabah okulda defterime yazmıştım bunu, şimdi akşamın bu saatinde örmüşüm saçlarımı 'Kimseler el sürmesin der' gibi-mi?) - 22.03.2011 23:10

Event:Kepenk açıyoruz!:)

2011-03-15T02:21:00.001+02:00

17 gündür defterde birikenler birkaç güne burada :)

Dinlence

2011-02-26T21:24:00.005+02:00

Biraz sakinleme zamanı, temize geçirme, kendini dinleme;

Bir aşktan arınma,

Anneye dönme..

Sakin, sessiz, yavaş.. Sukut iyidir..

Yürek sükuta erene kadar facebookmuş, twittermış, telefonmuş, blogmuş; uzakta dursun..

****
24'üme geldim, ilk kez anneme küsüyorum. Hem de kabahatli ben olduğum için, günlerdir aramasına rağmen açmıyorum, açamıyorum.

Salak bir telaş için, bana ters söz etmeyecek tek insanın yüreğine basıyorum.

Anam..

En sonunda mesaj attım bu gece, bir süre konuşmayalım diye ve upuzun bir sebepler listesi düzdüm.

Gelen cevap yüreğime oturdu ya, bela okudum kendime, peşine düştüğüm aşk telaşı yüzünden.

Sakin, sessiz, yavaş..

Sirelis

2011-02-26T21:13:00.003+02:00

Odaya geldim.

Heyecanla bugün yazdığın yazının başına oturdum; her kelimesini, cümlesini bitmesin ama akıp gitsin özeniyle okudum.

Ve tek birşey hissettim.

Samimiyetin olmadığı, içinin atmadığı, gönlünün alamayacağı derya..

Onları kaleme alacak insanın yüreğinde susmak, cesaretsizlik, samimiyetsizlik olmamalıydı.. Ama kalemden ötesini bilince senle ilgili..

Bu gece son kez okudum yazdıklarını, eskilerine de baktım son kez.. Arşivlediğim her şeyi sildim bir kalemde, çöp kutusundan bile..

Bundan kelli okumayacağım seni,
Yazmayacağım sana..

Bir aşktır, zahter kokar, çiçek dürbünüyle başlar ama gerçek dünyanın yalancı gözlükleri kör eder yüreği..

Keşke hep heyecanlı okurun olarak kalsaydım..
Sırtım sızlıyor..

Tesadüfler Tanrısı! ,,teşekkürler..

2011-02-23T22:52:00.005+02:00

Susmak değil de 'in'ine geri dönmek belki; kuytuyu boş koyamama hissi, pusuya yanaşma isteği, alışkanlığı..

Müziğin sesini açalım en iyisi,,

Bu halimin sebebini bildiğimden kelli kendime şaşmayışım bu kez.. Koskoca bir tencere dolusu taneleri yenmiş kuru fasülye yemeği gibiyim. Ekmeğini suyuna batır da ye, o cinsten dersin..

İnandıklarım hatırımda, üç-beşi geçmeyen güzel anları yutma

dım da İstiklal'deki o son karşılaşmayı kusamadım.

Neyse,,

Toplamıyla, eksiğiyle, gediğiyle, sere serpe yaymasıyla, hunharca saçmasıyla babam haklı çıktı yine.. "Her erkekte babamdan bir yan gizli gerçekten" cümlesini kurmanın elleri iki yana düşüren hüznü artık yerini öfkeye bırakıyor. Kırgınlığa.. Oysa o klarnet taksimi gibi kollarım boynuna/gönlüne erişmeye çalışırken.. "Ben mi dedim sana......." diyeceğim şimdi, ayıp olacak; hem en nihayetinde aşk iki kişilikti ya..

Diyeti boşverdim, makyajı, yüzükleri, takıları bir yana bıraktım, gitgide asabileşiyorum; ben bile

illallah dedim bu meymenetsiz halimden.. Bu duruma Neslişah'tan bir sakinleşme tarifi geldi ki onu başka bir zaman anlatacağım :)

'İsmin mi hediye olan, sen mi?' Henüz buna bile yanıt bulamamışken çabuk sildin ayakkabılarındaki çamuru.. Taşradan şehre taşıdığın çamurumuzu..

Susmadım desem de doluyor içim senle; inkar yok.. Az ağlamak, biraz kızmak..

Vesselam mevzu bunların hiçbiri değil şu an aslında ya da tamamen bu ama seviyor insan yarasını gizlemeyi..

Biriken tüm işlere, güçlere, ödevlere, aşka, yalana ve parasızlığa rağmen yaşamak için olağanca gücünle çabalamak da bir insan işiymiş. Bu akşam bir kez daha anladım.

Ödev için sınıfça tiyatroya gitmemiz gerekiyordu, hem de oyunu belli onu bile seçemiyoruz, bırakın gitmemeyi seçmeyi..

Zira tiyatro sahnesi tasarlamak gibi bir meşgale içerisine girmek üzereyiz. Fakat ödev olunca işin içinde tiyatro bile tatlı gelmiyormuş.

...Zannediyordum.. Yanılmışım!

Bilkent Üniversitesi Müzik ve Sahne Sanatları Fakültesi Tiyatro Bölümü'nün bu dönemki 4.sınıf öğrencileri Anton Çehov'un 3 oyununu sahnelediler. Ana Yolda, Ayı ve Evlenme Teklifi.. Bunca yıldır Bilkent'te olup bu bölümün yetenek abidesi, cağnım insanlarını es geçip de kimbilir kaç oyunu kaçırmış olmamı düşünmek bile istemiyorum. Hepsi harikalardı!

Oyuna gitmeden bilmiyordum ya bunu, gerginlik ve üşengeçlik ile biraz

uyuyayım dedim ve 'müzik' klasöründen rastgele bir albüm seçtim. Ta 2 sene önce Saltan'ımdan aldığım albümler arasından 'Accordeon Paris 1913 - 1941 Disc2' düştü şansıma.

'Akordiyonun ruhu güldürdüğünü bilmiyormuşum demekki' deyip son zamanların en güzel keşfine sevinerek uyudum, albüm kaç kez döndü bilmiyorum; ama uyandığımda günler sonra ilk kez dingin hissettim. Ezgiler aklımda tiyatroya doğru yola koyuldum. Yine kısa bir bekleyişin ardından salona geçtik.

Nasıl? Şaka mı? - Ruhumun gülmesi bile geçmemişti henüz,,

İlk oyunun oyuncuları sahnede, bizlerse koltuklara doluşurken; oyuncu arkadaşlardan biri elinde akordiyon bizi selamlıyor, oyuna hazırlıyordu sanki. Harika bir yağmur sesi efekti dışarıda gerçekten yağan yağmurla birleşiyor ve saatlerdir ruhumu güldüren akordiyon şimdi capcanlı yanımda çalıyordu.

Akordiyon çalsan ne mucizevi olurdu, o an iyi bir insan olduğuma inanırdım sanırım. Zira mucizelerin haklılar ve iyiler için olduğuna eminim artık..

Tesadüfler Tanrısı! Teşekkür ederim.. Arada bir gel böyle olur mu? Ruhlarımızın gülmeye ihtiyacı var..

Çünkü gitgide şehirlileşiyor, dürüstlük oyununa kaptırıyoruz kendimizi.. Taşralılığımızı unutuveriyoruz ayakkabımızdaki çamuru sildiğimiz hızla,, en şehirli halimizle tüketiyoruz inandıklarımızı/inandırdıklarımızı.. Oysaki o çamurları silmeye kıyamayacak kadar taşralı idik..

Sırt

2011-02-22T00:52:00.005+02:00

Bazen öyle bir olur ki;
Sırtınızdan sızlarsınız..

Olur, Olmaz, Olur, Olmaz,..
Oluyor, Olmuyor, Oluyor, Olmuyor,..
Seviyor, Sevmiyor, Seviyor, Sevmiyor,..

Kalpten gelen ağrının bir yansıması da sırta vurur imiş!

19.02.2011

**************
Salyangoz
içimdeki taş yerinden kımıldadı.
göğün altında,
yerin telef edilmiş yüzünde
bir papatyanın "olmaz" yaprağına düştüm.
ben sustuysam söz de sussun. olmadı,

taşındım ertesi gün "olur" yaprağına.
orda büyüttüm hatırayı,
ordan düştüm.
hatıra da unutsun kendini koyuluğunda.

beni gel beni bul beni al,
istediğin yerde uyut bendeki hatırayı
istedim.

vardığım yer bir uçurumdan kekeme,
gümüşten ipliğim azaldı
susmaya unutmaya uykuya
yelteniyorum.

(Birhan Keskin)

Yalancı Yokuş

2011-02-20T12:08:00.002+02:00

Şahkulu Bostan Yokuşu diyorum,
Dik epey hani,
Nefesini kesiyor insanın..

Bir günde olunabilinen aşık hali neden bir günde geçmez mesela..
Bir de bu keser nefesi..

*Yalancı yalancı sana kimse inanmaz, yalancı yalancı sözüne kimse kanmaz..

Yes kez ge sirem

2011-02-17T17:00:00.003+02:00

Bu şey çok olunca,
Hele bir de yıllar sonra olunca,
Hele bir de böyle eşsiz olunca..

Bir şarkı bir ıslık tuttururum, yürürüm Kule'nin ışıklarına doğru..

yes pucur yaris pucur

2011-02-15T23:11:00.004+02:00

İlk gençlik yıllarımda sevmezdim sözleri olmayan şarkıları, anlamazdım, anlamlandıramazdım. Hissetmez, hissettiremezdim. Şimdi gençlik yaşlarımın hangi dönemindeyim henüz kestiremesem de; sözü hiç olmamış o şarkıların anlattıklarını ya da benim anlatmak istediklerimi söylemesine hayretle bakmıyorum.

Duruyorum, şükrediyorum ve 24. yaşımın ilk gününü kuruşluk mutluluklarla şenlendirene ve ilk aylarında gelene ne diyeyim onu bilemiyorum sadece..

Ahmet İnam şöyle bitiriyor: (Tamamı için TIKlayalım)

"Çağımızın küçük insanları, aşk bücürlüğünü bilmezler. Sevişir sevişir de hiç karşılaşamazlar. Konuşur, tartışır, boğazlaşır, karşılaşamazlar. Dünya arkalarında, yaşam arkalarındadır, karşıları boştur. Arkalarına dönerek yaşarlar. Çiçek tozlarından nasiplerini alamamış bu insanlar, karşılarındaki sevgiliyi arkalarında sanırlar: gölgesi düşer, sevgilinin önlerine. Sevişir sevişir de hiç karşılaşamazlar."

Olabilir, doğru!

2011-02-13T21:39:00.006+02:00

Bir film izledim bugün.. Sadece bir film..

Belki de görmek istediğim 25 gündür içimde ne olup bitttiğiydi ve neredeyse 25 yıldır neler olduğuydu..

Gece Istanbul'dan yola çıkıp sabah Ankara'ya varamamam kadar basit, elimin telefona gidip arayamamam kadar karmaşıklaştırdığımız hayat.. Tesadüfler.. Kule'nin ışıklarına çiçek dürbününden bakmak..

Defterimin arasında senin kimbilir ne zaman oynadığın bir şans oyunu kuponu; haftalardır oynanmayı bekleyen..

Yüzümün yarısından fazlasını kaplayan kırmızı çerçeveli gözlüklerim, 60 yaşındaki çantam, kulağımda 'Kimseye Etmem Şikayet' ezgileri, birbirinden alakasız yüzüklerim, gözlük çerçevelerimle aynı renk ojelerim, 1966 yılının Yeni Sinema mecmuası, eldivenlerim (seninkine benzeyen), Agos, antikacı olmaya karar verişim, dövme yaptıracak olmam, tüm dolabımı ve gelecekteki evimi retroya bürüme dilekleri..

Aşk bir de, uzun yıllar sonra gelen; AŞK!

Çocukluğumdan beri ellerim titreyerek dokunduğum metal kutularım..

Hayatı kaçırmaktan hep çok korktum; hep bundan telaşım, kargaşam.. Halbuki karmaşıklaştırdığımız hayat hep olağanca basitliğinde geldi, zahter kokusu gibi elde kalan..

Kararlarımızdan dolayı pişmanlık duymak da, onlarla övünmek de insan işi oldu her zaman..

Can Şenay'a yazadurdum sonra; "Beceremedim Can Şenay! Kule'de çaybahçesinde oturdum, çayımı içtim, yazdım, fütursuzca ağladım, aynı anda okudum onun yazdığını, çaybahçesinin sahibi gibi selamladım etrafı.. Sokağına indim, mutluluktan uçtuğum kapının eşiğine oturdum, ağladım, sakınmadım hıçkırırken çıkardığım sesleri.. Arayamadım, beceremedim.. Henüz cesur değilim o kadar.."

Mutluluktan başka birşey olmalıydı.. Bambaşka..

İstasyon insanları burdalar tesadüfen, aynı rüyayı görüp..

Olamaz mı? Olabilir,, doğru..

@Çaybahçesi, Kuledibi (Burası şehirliler gidince sakince oluyor taşralılar ile..)

Taşrada Ruj Sürebilmek

2011-02-10T13:06:00.006+02:00

Belki bazen deli olmak akıllı sandığımız bizlerin hasret kaldığı,, belki de delilik kendimizi akıllı saymamız..

Aynı yaşadığımız gibi; kentli olduğumuz yalanıyla dürüst çocuklar raconu kesiyoruz her gün/gece..

Geçen ay Mardin'de Xuşkam ile dolanırken bizi en çok etkileyen şeylerden biri sanırım dilenen süslü püslü 2 abla oldu; önce güldük sonra sessizliğe bıraktık, çekemedik fotoğraflarını, canımız atmadı belki. Acaba dedik bir 10 yıl sonra "Hayat bu!" dediğimizde biz de düşer miyiz Mardin sokaklarına bu kez taşırarak sürdüğümüz rujumuz için para ararken..

***

Hayat hepi topu bir ruj parası olsa ya;

Canım dostum der ki;

"Rengarenk Bedia!

Yolundan geçen tüm kadınlara sen çok güzelsin deyip harçlık isteyen Bedia,günün sonunda tüm hasılatı kozmetikçiye verir ve sadece süslenmek için dilenir!" (Seçkin Acar)

Fotoğraf; yine Seçkin'in Mardin'in güzel sokaklarında gördüğüdür.

Kargalar Hep!,, ya da ağlamak!

2011-02-09T18:22:00.007+02:00

Oysaki ben hep ağlayarak çözeceğimi sandım olanı biteni, sonrasında ise hep kızdım kendime kıpkırmızı bakan gözlerimle..

*************

Sessizlik: Ölüm

Sonuçta ölüm.. Arkaik insan atalarının hayatını yaşadı, amaç ölümü fethetmekti. Ölüm dünyadan ayrılıktır, bir daha gelmemektir. İnsan bir kez doğar ve bir kez ölür. Bütün ayrılıklar gibi ölüm de acı verir, acıtır. Ama bütün ayrılıklar gibi ölüm de kolay kabul edilmez, ana rahmine dönüş ise imkansızdır. İmkansızlığı istemek, ölüme erotik bir dil vermektir, erotik bir dille ölümü daha cazip kılar insan, ki bu bedenin tümüyle toprağa akmasıdır. Diriliş kuşkusuz olmayacaktır ve her ayrılığa köklü bir çözüm bulmak gerekir: Bir daha geri dönmeyecek.

Arapça mevt demektir, ölüm; Kürtçede, mirin'dir. Mirin, Arapçadan gelen acı kelimesinin karşılığıdır ve acı "insan için, hayatın kesin olarak sona ermesi"nden başka bir şey değildir.

Toprağa karışmak... Bedeninin ateşte yakılmasıyla hayat sona erer. Vasiyetler, geriye bırakılan miraslar hayatın iğrenç yüzleridir. Bu dünyadan, bu dünyanın pisliklerinden gözyaşı dökerek hafifleyen insan zavallıdır. Yaşamak koca bir kargadır; leş, dünyadır.

Müslüm Yücel, Kına ve Ayna (syf.25)

ilovemylegomen.

2011-02-08T19:42:00.002+02:00

Henüz isimleri yok, kırmızı şapkalı olana sanki buldum gibi ama diğerleri muallak :(

E böyle olunca da macera neyim olmuyor..

8mm'nin Gör Dediği,,

2011-02-08T18:56:00.005+02:00

Geçtiğimiz pazar Ahçik ile keşfettiğimiz hatta bir anda karşımıza çıkması ve bizim dolmuştan fırlamamız ile tam ortasına düştüğümüz de diyebileceğim 'Açıkhava Antika Pazarı'ndan payıma güzel bir yadigar düştü..

8mm Kodak kamera, yaşının 60 civarı olduğunu sanıyoruz. Zira satan abimizin babasınınmış ve çocukluk hatıralarını epeyce kaydetmiş.

Esasen ilk önce ben çantasına vurulmuş ve paramı denklemeye çalışmış idim; birden abi

etiketlerdeki fiyatları değiştirmeye başladı, akşam pazarı hesabı; sanki antika pazarı değil de sebze-meyve pazarı dersin :) Bir de içinden 8mm çıkınca keyfimin nasıl katlandığını anlatamam, ki Lego Adamlarımı alalı da daha yarım saat bile olmamıştı.

Sevgili ortağa isim koyma, film alma ve ilk neyi çekeceğimin planlarını yapma sırası.. Daha kamerayı elime aldığım gibi o an yanımdaki Ahçiğime heyecanla anlattığım kişiyi çekeceğim elbet; kısmet, nasip..

Alırken içim, kalbim, canım sana attığından filmini alıp da ilk seni çekmek istedi gönlüm, aynı anda da Cağnım Kule'nin ışıklarını.. Arka plan meyhane olsun, elinde de rakı bardağı.. Ah ya, hayaller ehlileştiriyor insanı..

Sonra Zahterlerimi çekeceğim, anneciğimi, büyükbabamı, sokakları, çocukları, çamaşırları, çiçek dürbünlerini, laternaları..

Hoşgeldin 8mm :)

Kuledibi'nde; Telaşsız..

2011-02-07T23:36:00.002+02:00

Hem kaçımızın annesi hayalindeki, o aşık olduğu adamla evlendi ki?
Varsın biz de onların yolundan gidelim;
Dualarımızı hesaplı kullanıp nasip ve kısmetleri bolca tüketelim..
*Bu pek uzun olacak ya.. Lakin, güç yetmiyor bu gece tamamlamaya..

Lego Adamlar Geliyor

2011-02-06T20:46:00.004+02:00

Efenim,

Sayımız artıyor ve yeni maceralara doğru koşuyoruz.

Bugün Cağnım Ahçiğim Serap ile tesadüfen içine düştüğümüz açık hava antika pazarında yeni dostlarımla karşılaştım. Zira pek yalnız ve kaderlerine terk edilmişlerken birden kendilerini ellerimde buldular.

Lego Adamlar!

Yepyeni maceralarla aramızda olacaklar; her an karşınıza çıkabilirler dikkatli olun. Şimdilik 3+1 kişiyiz; zaman zaman maceralarına ben de ortak olacağım, o yüzden şimdilik kendimi +1 olarak ekliyorum aralarına. Lakin kesin olan birşey var ki, onlar hep çantamda olacaklar ve gittiğim heryerde bana eşlik edecekler-ya da ben onlara eşlik edeceğim. Eğer birgün yeni lego adamlarla karşılaşırsak onları da ekibe dahil edeceğiz.

Hazır olun, geliyorlar :)

Lego Adamlar! Hoşgeldiniz!

Fotoğraf Cağnım Ahçiğim Serap'ımın gözündendir.

“Sırrıcığım konuşurken melodi yapıyorsun” *

2011-02-06T01:15:00.002+02:00

Sanırım ona yollamaya cesaret edemediğim uzuuunca yazılmış maili buraya yazacağım, bir uyuyayım karar vereyim :)

Sesinin melodisine kurban senin..

* Uğur Yücel'in Sırrı Abim için şahane tespiti.

Bulutlarla Dans

2011-02-05T22:58:00.004+02:00

Bulutların üstünde gibi,
Bulutlarla birlikte gibi,
Bulutlara eş gibi,
Bulutlarda koşar gibi,
...

Bunun tıpkısının aynısından yapmak istiyorum!

Hemşin'e gidelim, Horon'a durur iken omuzlarımız dokunsun birbirine..

Saç'tır!

2011-02-05T03:38:00.002+02:00

"Ertesi gün evden çıkmadan önce kapının eşiğinde şöyle bir dönüp her tarafa baktı anam. Teyzem elimden tutmuş beni yavaş yavaş uzaklaştırıyordu. Anamın gözünde garip bir ışıltı vardı, hiç unutamadım. Birden dikiş kutusundaki kocaman makası kaptığı gibi iki kocaman örgüsünü de gözünü kırpmadan kesiverdi. ona doğru koşmaya çalıştık, ama zıvart kuyriğim bırakmadı. Örgüler, kesildikleri yerden boşlukta asılı kaldı. odanın ortasına fırlattı o tutamları. Korkumdan hiçbir şey soramadım. Ama sanırım bir daha babamı göremeyeceğimizi o an anladım, çünkü babam anamı "Saçlarına kıyamadığım" diye severdi. "
(Sonrasız, Can Kırıkları, syf 76; Karin Karakaşlı)

@ Konya, Sille; 5 Ocak 2011 Fotoğraf Stasia'mın gözünden,,

Kilit

2011-02-05T01:33:00.006+02:00

Hiç sorgulamadım neden bu topraklarda doğduğumu, ancak memnun olmayı bildim buralı olmaktan. Suya sabuna pek karışmadım yaşamım boyunca; birkaç komşum vardı, tarlaya bahçeye giderdim, kahvehanede iki çift lafın da belini kırardık arkadaşlarla.

Kapılarımızı kilitlemezdik; olmazdı bizim mahallede hırsızlık, hoş! Çalınacak da pek birşeyimiz yoktu ya evde.

Paylaşırdık fazlasını ya da paylaşırlardı fazla olanı. Fazla olmayanı da hatta.. Onlar da bu topraklarda doğmuştu; doğmasa da yaşamış, kendilerine buralı diyebilmişlerdi. Aynı bizim gibi.. O yüzden de hepimiz 'biz' idik..

Saçımızın, gözümüzün, tenimizin rengi; dilimizin başkalığı; dinimizin başkalığı inandığımızın aynılığı; deyişlerimizin çeşitliliği zenginlikti bizim için; bir güne

bir gün geçmedi aklımızdan bunlar yüzünden düşman olmak..

Ta ki buralı olmayan/olamayanların bize düşmansınız dediği güne kadar; birlikte yaşadığımız, evimde ne varsa esirgemediğim o insanlara artık düşman olduğumuz zorla kabul ettirilene kadar.. Artık biz ötekiydik; ya gidecektik, ya ötekiliğimizi kabul edip başkalığın zenginliğine kötü deyip aynı olacaktık.. Ya da son bir seçenek vardı..

Hiçbirini yapamadım ben; ne aynı olabildim dinimden, dilimden vazgeçebildim, ne gidebildim kilit vurmadığım kapılardan geçerek ne de komşularımdan/komşuluğumdan vazgeçebildim..

Son seçenek kaldı bir tek.. Artık kapısı olmayan boşluklardan, hergün komşu hanelere karşı yatıyorum bir beyaz taşın altında..

Kasım 2010

(Fotoğraflar: Halfeti - Ağustos 2010 & Antakya Vakıflı Ermeni Köyü - Ocak 2011)

Kar Yağar Herkes Kaçışır, Ben Hasta Olana Kadar Seyrederim*

2011-02-04T20:18:00.005+02:00

Günlerce kar yağmasını bekledim Istanbul'da; "Yağsa da" dedim, "Ben Galata'da iken saçlarıma düşse; bir defa daha aşık olsam kar'a, Galata'ya, Galata'nın zahter kokulu sakinine.."

Yağmadı.. O yağmadı ben yürüdüm, o yağmadı ben diledim. Ama ben yine de çok aşık ayrıldım oradan..

Ankara'ya geldiğim gün (mütemadi ve zorunlu gurbetlik-okul için), kar çoktan yağmış idi buralara; sevmedim, sevdiğimden, sevdiklerimden, sevdiğim yerlerden ayrı düşürdü beni diye. Hem çoktan düşmüştü başkalarının saçlarına.. Sanki duymuş gibi beni tüm gün üzerime düştü durdu kar; ben her tanede özledim, hem Galata'yı hem sakinini-A...'i!

Günler oldu, Ankara'nın şehrinden neredeyse kalktı kar, unutturdu kendini; ara ara buz tutmuş yollar ayağını kardırıyor evine bezgin dönen çalışanları.. Ama Bilkent bembeyaz bir örtüyle kaplı hala; yeni yağmış gibi yumuşacık, bembeyaz.. Hergün sevdiğimin eldivenlerine benzeyen eldivenlerimi kar'a gömüyorum, ki hatırlasınlar diye..

Korkum hergün artıyor, ya kar Bilkent'ten kalkar da ben unutursam diye Galata'yı, sakinini..

Telaşla fotoğraf çekiyorum eldivenlerim karla sarmaş dolaş iken. Yine telaşımdan uzağıma ittiğim sevdiceği düşünüyorum; parmak uçlarını, kokusunu, saçlarını, sesini, yüzünü, gözünü,,..

Korkumun unutmak değil de unutulmak olduğunu anlayınca gözyaşım kar'a değiyor, bir minik noktacık oluyor karda. A...'in gönlüne düşüp de hemence eriyiveren kar tanesi gibi iz bırakıyor karda, ufacık. Ve yokoluyor hızla!

Sevdim ben bunu:

Sünı inç kuyn e?

Sünı cermak e.

*(Başlık)Sırrı Süreyya Önder'in bünyesinin araz tespit raporu cümlesidir.

Ara Vay..

2011-02-04T18:51:00.004+02:00

Çocuk!

Kokun geliyor burnuma, nereye gitsem benle,

Ne iştir,

Nasıl düştü bu kadar içime,

Parmak uçlarını özlüyorum.

Sesini özlüyorum.

Saçlarını özlüyorum.

Kahvaltını özlüyorum.

Seni özlüyorum!

Bugünlerde insan işleriyle uğraşıyorum: Özlüyorum, durmaksızın..

Onun Yerine Bunu

2011-02-03T09:33:00.001+02:00

Koşmuyorsan uç mesela,

Ağlamıyorsan kahkaha at,

Sevmiyorsan ...

Daha ilk haftadan ödev yapman gerekiyorsa açıp da gezi programlarının videolarını izle.

Hayat Gezince Güzel - Midyat :)

Bir de sabah sabah uyanmak için, fotoğraflara da bakıp Kazancı Bedihiye bağlanıyoruz:

"O yare mektup yazdım, yollayamadım"

Karlı Dağlar

2011-02-02T21:20:00.006+02:00

Oluyor öyle bazen, kadın-lık halimiz kalbimizi yürek yapıyor. Taşralılığımızı anıyoruz şehirler dar geliyor, 23 yıldır yaşadığımız şehrin en taşra köşesine aşık oluyoruz.

Galata'da Mardin'i, Mardin'de Galata'yı anlatıyoruz kendimize; ikircik olmadığını anladığımızda sınırlara gülüyoruz.

Sılaya kalkıp gidecekken vuslat gününe methiyeler düzüyoruz. Eşikte ip atlamaktan vazgeçip bizle konuşan 'Ah, o cağnım' taşı elimize alıp artık 'Eşikte sek sek oynuyoruz'.

En sevgili hallerimizde türkülere gark olup 9-8'lik neşemize hasretlik çekiyoruz.

Duvak dediğimiz şeyin yıllar ötesinde olmasına karar vermişken en emin halimizde, aynalara bakıp kınamızı kontrol ediyoruz.

Ah ki, Ocağın 5'inde Konya'da Xuşkamın ile yaktığımız kına geçivermiş; o halde bu gece 'yeni'sini yakalım. Bir de türkü tutturalım:

Mah cemale telli duvak örtmüşler

Ağ ellere al kınalar yakmışlar

Duydum sevdiğimi elin eli etmişler

Gayrı bu ellerde durulmaz

Dağlar dağlar, sevdiğim ağlar

Pınar Selek'e Tanığım!

2011-02-02T18:40:00.003+02:00

Beşiktaş Adliyesi Önü,

Duruşma: 9 Şubat 2011, Çarşamba saat 10.30

Beşiktaş, İstanbul 12. Ağır Ceza Mahkemesi

Yabancı gözlemcilerin basın açıklaması: 9 Şubat 2011, Çarşamba saat 09.00

Ben de tanığım! TIK

Her Emrivaki Böyle Olsa,,

2011-02-02T15:36:00.004+02:00

Abim "Yollar sana, sen yollara yakışıyorsun" demişti, onu dinledim yine yollara düştüm;

Bugün de "bir gözüm ol" dedi, gözüm doldu..

Vizör konuşacak, ya çok heyecanlı değil mi?!

Bir cumartesi annesi Kürtçe konuşacak, hikayesini dinleyeceğiz..

'Ser seremin, ser çavemin' be abim!

Zahter!

2011-02-01T23:18:00.008+02:00

Banıp banıp ekmeğimizi, kokusu sever gibi elimizi-eldivenimizi;

Katık edip emeğimizi güzel kardeşlerin, ahçiklerin, Xuşkaların dileğidir; yoludur..

Emeğimiz yol, yolumuz açık olsun, hikayelerimiz hep olsun, kelebekler kanatlarıyla rüzgarları taşısın :)

Fotoğraf Ahçiğim Serap'ımın emeğidir..

Fotoğraf Stasia'mın baba memleketi Kilis'tendir..

El-di*-ven

2011-02-01T12:39:00.006+02:00

Eşini arayan eldiven"ler"im var benim, bense elimde kalan tek eldivenle iyileşiyorum; uzunca bir aradan sonra diliyorum, dua ediyorum ve çok istersem olacağına inanıyorum.

Sünı inç kuyn e?

Sünı cermak e.

*di (Latince): İki.

Bir Ocak Serencamı

2011-01-31T22:03:00.006+02:00

Ocak hiç bitmese

A... hiç gitmese-ydi (keşke).

Her gününü yazsam hikaye olur,

Sus'unca su'suyor insan.

*Çiçek dürbününden bakan taşralılar olmak, olabilmek..

Aradabir.

Aynısı olmasa da.

İstemiyorum!

2011-01-31T13:04:00.000+02:00

Ben artık gerçekten ağlamak istemiyorum,
Çok yorgunum.

Ben Sadece Tüketmekten Korktum!

2011-01-30T22:26:00.010+02:00

Katharsis yolculuğundan döneli tam 10 gün oluyor bugün. 10 gündür Istanbul'dayım ve şaşılası bir hızla gelişler-gidişler-sevmenin ve güvenmenin eşiğinden dönüşler yaşıyorum; biraz sessizleşerek biraz peyderpey..

Hergün sevdiğim sokaklarda yürüyorum, Kule'de çay içiyorum, Enginar'da şahane enginarlı salata yiyorum, Serdar-ı Ekrem'de evlere bakıyorum alıcı gözle, hayal kuruyorum en çok; derin derin hayal..

Büyük Hendek'ten eve dönüyorum sonra ve eve dönüş yolunda tükettiklerim(iz)i düşünüyorum.

Derken;

Bugün Şişhane'ye doğru gelirken okuduğum kitaptaki bir paragraf yüreğime oturdu sanki.

Kitaptanla buluşmamızdan bahsedeyim önce;

Diyarbakır'dan Xuşkamın'a almıştık önce, bir tane daha olsaydı ben de alacaktım ama olmayınca Istanbul'a gidince bulurum deyip vazgeçtim. Öyle ki Mardin'e gittiğimde Leylan Cafe'de buldum aynısından. Heyecanla önsözünü okudum, önsözünde Oğuz Atay'ın 'bönsözü'ne atıf yapmasıyla gönlümü alıverdi hemen.

Sonra ancak havaalanında okuyabildim, çok ilginç şeyler oldu, bunu apayrı bir yazıda birkaç gün içinde anlatacağım ve uzunca da kitaptan bahsedeceğim.

Kitap şu:

Kına ve Ayna - Kürtlerde Ölüm ve İntihar; Müslüm Yücel yazmış. Bir inceleme kitabı.

Henüz 70. sayfalarda dolanmama rağmen her okuduğum sayfa ayrı sarsıyor beni, altını çizdiğim satırların toplamı neredeyse kitabın tamamı edecek.

Neyse;

Bugüne dönelim..

Murathan Mungan'dan bahsediyordu. Lal Masallar'dan.

Önce Lal Masallar'ı düşündüm. Neredeyse 6 yıl olmuş okuduğum, ne kadar özlediğimi ve hala onun üzerine hiçbir kitaba öylesi bağlanmadığımı düşündüm.

Müslüm Yücel şöyle diyordu:

"Mungan bu yüzyılın belki de son masalcısıdır. Masalı kurgularken, bugünün insanına yapılır bütün vurgular. Mahmud ile Yezida'nın günümüze inmiş biçimleri ise Lal Masallar'daki Azer ve Yadigar hikayesidir. Hikayenin kahramanları bugünün insanlarıdır. İki sevgilinin konuşmaları, iki sevgilinin aşk hallerinden geçmişe yapılan göndermeler ve bu göndermelerin çözümlenmesi, Mungan'ın masala nasıl bir anlam verdiğini açıklar. 'Sevgiyi, sevmeyi niye böyle geçmişte arıyorsun.' sorusunun karşılığı tek cümle ile özetlenebilir, ama bu tek kelime aynı zamanda son çeyren asrı da özetler niteliktedir: 'Her şeyi öylesine yitirdik ki.'"

10 gün önce ağzımdan çıkan, titreyerek söylediğim şeyi hatırladım: "Tüketmekten o kadar korkuyorum ki."

10 gün sonra bugün anladım ki, en korktuğumu yaşamışım. Yitivermiş! Şehirli ilişkilerin yitikliğinde,,

Lal Masalları bir daha okumaya karar verdim, Şişhane'de indim, Kule'nin çevresinde dolandım, bir çay içtim, sokağımda yürüdüm, ışıklarına baktım, işime gücüme yürüdüm günlerdir dilime dolanan ezgi ile..

(Benim elimdeki kitap daha yeni bir basım olduğundan kapağı daha farklı, ama keşke fotoğraftakinden olaymış.)

Bir Yedim İçi Kaldı

2011-01-30T19:09:00.003+02:00

Sanırım hala, dışını yediğim sokak açmasının zaten yemediğim içini paylaşacağım kimse yok. Hem o kimdir ki güven abidesidir :)

Kediler sevse açmayı belki olur-du da onlar da pek ciğerci olmuşlar.

@Şişhane, 30 Ocak 2011

Ermenice Öğreniyorum Part I

2011-01-30T00:43:00.002+02:00

Her dil farklı, öğrenmesi aynı;

Merhaba, nasılsın?

Parev, inçbes ek.

Kürtçe Öğreniyorum Part I

2011-01-30T00:29:00.002+02:00

Her dil farklı, öğrenmesi aynı;

Merhaba, nasılsın?

Silav, çavani?

Derin Uykudan Uyanmak

2011-01-28T23:53:00.003+02:00

Bugün çok sevdiğim bir arkadaşımı beklerken en yakındaki kitabevine giriverdim, maksadım daha fazla üşümemekti. Fakat çıkarken elimde iki harika şairin külliyatı ve kağıt-kalem vardı-bir daha geldiğimde alacağım kitapların listesi, arka kapak yazıları..

Sait Faik'in kitabını aldım elime bir ara, "Şimdi Sevişme Vakti ve Diğer Şiirleri."

O an okuduğum satırlar; bir hafta önce mideme kelebeklerin basmasına neden olan ama şimdi başıma müthiş ağrılar kazandıran adamı hatırlattı (Hatırlamadığım bir an oldu mu ki?!).

Eve geldim. Bir fincan sıcak kafeini zerk ettim ruhuma ve biriken haberleri okumaya koyuldum.

Yıllardır uyuyor 'gibi' gözüken toplumların sokağa dönüşlerine şahit oldum, inadına hareketi gördüm. Yaşadığım toplum için umutlanmayı istedim, "Belki bir gün biz de döneriz sokaklara" demek istedim ve mırıldandım dizeleri.

Baş ağrılarımın sebebi adamdan alıp da satırları; unutmak için çareyi uyumakta bulan toplumlara gönderdim, bize! Derin uykularından uyanan toplumları düşledim, şu an uyumayıp sokaklarda haykıranları; cesaretlendim.

"Uyusam,
Kendimi bir vapurda sansam..
Peşimizde yıldızlar
Peşimizde uskur
Uyusam.." Sait Faik

Kötünün Anası Kadındır!

2011-01-28T11:50:00.002+02:00

Kötü nedir?
Peki ya kötü kimdir?
Kimin yüzünden kötü oluruz, kötü hissederiz?
ya da
Başımıza gelen kötülüklere sebebiyet veren kimdir?

Kötünün bir yüzü var mıdır?
Eli var mıdır tutup da koklayasın?

Peki neden bu ülkede şu deyiş var?!
"... kötülüklerin anası!"
Kötüyü yetiştirip kötü olarak aramıza mı salmıştır başımıza kötülükler gelsin diye?

Neden babası yoktur bu kötünün? Ya da kötü oluşundan sorumlu değildir en az ana kadar?

Ha ama olsun, "Babacan" var nasılsa da "Anacan" yok; çünkü "Babacan" iyilikler yaparken "Ana" kötüye annelik derdindedir!

İki Tutam Saç Kaldı Elimizde!

2011-01-28T01:26:00.002+02:00

-"Nesin sen? Yani nasıl tanımlıyorsun kendini?"
-"6 yaşıma kadar Kürt'müşüm, şimdi Türk'üm.."
-"Neye inanıyorsun?"
-"6 yaşıma kadar Alevi'ymişim, şimdi Müslümanım"
-"E peki bu senin baba dediğim Ali Çavuş senin tüm aileni öldürmüş. Nasıl seviyorsun onu, ne yaptı da seviyorsun bu kadar"
-"Öyle deme, o olmasa yaşayamazdım."

...... Derin bir sessizlik, halbuki onun ölme tehlikesi de onu yaşatandan gelmedi mi?!

***

-"Anne sen kimsin? Hiçbir kimsen yok, hiç kimseye dayı, teyze, amca, hala demiyoruz. Kimsin anne sen?"
-"Sorma! Karıştırma oraları.. Yıllar oldu.. Ağaç kovuğundan çıktım ben, toprak yarıldı içinden çıktım. Heh, böyle bilin."

***

Ne kadar geç kalmışım İki Tutam Saç: Dersim'in Kayıp Kızları'nı izlemek için..
Bu akşam BEKS'te idik, seyreyledik, iki tutam saçı miras aldık!

TIKlayalım.. Ve etrafımızdaki yaşlı teyzelere bakalım dikkatlice, belki o da......

'Hayal kuran kadın iyileşmeye başlamış kadındır' (mı?)

2011-01-10T21:08:00.003+02:00

Seyri Mardin'de böyle bir gece,

Başım ...'in omzunda,,
...'un ...ce sözlerine o eşlik eder iken ben de ...çe sözlerine eşlik edip aynı ezgiye ortak olmak istiyorum..

Barış böyle birşey demek değil mi ki?!

Tüm bilinmeyenlerin '...' olmasının özgürlüğü ile,,

Her yol,, 'yeniden' gibi biraz da..

2011-01-10T17:05:00.005+02:00

"Şimdi annecim ben sıkıldım, yolum geldi, işte öyle çıkayım bi, uzun olsun, işte hani Mezapotamya'yı 3 aydan fazla görmeyince özlüyor insan.. Sorma annecim gerçekten bilmiyorum, kaç gün nerede kalırım, hatta nereye giderim onu bile bilmiyorum. Ama son durak Mardin olacak bak, o kesin :) Damakta en son orası tat bıraksın öyle döneyim. Mezapotamya açar kucağını ya, iyi gelir işte.. Annecim, özetle; gidiyorum ben; merak etmeyesin.."

Her yoldan önce oluyor içeride sıkıntılı, ikircikli bir hissiyat; hem gitmenin heyecanı hem de gidilen yerden dönememe, dönünce bıraktıklarını eksik bulma korkusu.. Ama gidiyor yine de insan..

Çok arandı ise iyi olmanın yolu ve yaşla geldi ise mezapotamyanın kucaklamasının huzuru; gidiyor insan..

Ve her yol; biraz daha 'yeniden'le döşeniyor.. Yeniden büyük gülmek, yeniden huzurla dolmak, yeniden umut etmek, yeniden barışın geleceğine inanmak, yeniden aşık olabilme cesaretini kendinde görmek, yeniden doğmuş olmak!

Ve tüm bunların hepsi sarı topraklarda bekliyorsa seni; özgürlük mezapotamyanın uçsuz bucaksızlığında ise; gidilir..

İlk kez bu kadar münferit olacak,, ama gidilen yerlerde dostlar olacak.. Gönülleri yüzlerine yansımış dostlar..

Şarap olacak, rakı olacak; hem koyun yoğurdu bile :) Çaybahçesi olacak, nargilesi, tütünü; dedesi, ninesi, güzel gözlü çocukları, köyleri, kahvehaneleri..

Ahmet Telli şöyle der;

"Büyük aşklar yolculuklarla başlar

Ve serüvenciler düşer bu yollara ancak"

(Hatta tamamını okumak için TIKlayalım..)

3 kuruşluk mutluluk gibi,..

O halde "Hayde gidelum.."

Olur mu, Olur!

2011-01-10T01:19:00.004+02:00

Şimdi efenim,
Bir çikolata var, bir de pastanın üzerindeki çikolata var.. Hangisinin hangisinden daha güzel olduğunu bilemedim şimdi ama, neden ki biz küçükken pastanın üzerindeki çikolatayı paylaşamazdık; kuzenime küstüğümü bilirim kırışık şekilli çikolatayı yediği için, isminin yazılı olduğu ince plakadan bana bir lokma vermediği için-halbuki onun ismi işte, düpedüz doğumgünü çocuğu.. İki parmak yardımıyla itinayla alınır pastanın üzerinden ki bozulmasın geride kalan krema neyim.. Şekilli afilli olduğundan sanki tadı da öyle afilliymiş gibi olur..

(Bir de doğumgünlerinde çocukluk dönemini bol bol hatırlayıp fotoğraflara bakma işi var ki, onun biraz daha düşüneyim, yazarım.. Yaptım oldu, ben de çocukluk fotoğraflarıma baktım.)

Olur olur,,

Ohho şekline bakaydık; babam da yakışıklı adamdı mirim!

Pastanın çikolatası böyle yenir:

Irk denen...

2011-01-09T13:19:00.005+02:00

TIKlayınız efenim,, pek şahane anlatmış yaşayan..